6 Ekim 2014 Pazartesi

Glossa #07

İlk defa Blog #01'e bir yazar misafir oluyor arkadaşlar, ben de en az sizin kadar heyecanlıyım. Buyrun. Ben okurken keyif aldım, siz de kesinlikle alacaksınız. Hoşgeldiniz.

MİRAY ECE BİNAY (@miraybinay):

"Yalnızlığa (s)övgü

Yalnızlık dedim, dedim ama içimdeki yalnızlığa övgü mü sövgü mü bilemedim, karar da veremedim. Ben en iyisi içimdekileri dökeyim ona gören göz karar versin.
Aklıma şu sıralar takılan tonlarca şeyi göl olarak konumlandırsak yalnızlık olgusu bunların arasında sade birkaç damla olarak kalır fakat yine de kafamı çok karıştırıyor. 19 yaşından beri çok nadir şeye tam eminim diyebildim bunlardan birisi de yalnızlığa bakış açısının sadece iki tarzdan ibaret olduğu, iki tarz bakış açısı. Neredeyse her açıdan gri olup kaçmayı seven insanlar konu yalnızlık olunca çok opaklar niyeyse. Şimdi, ne diyo bu deli dimi? O zaman şöyle açıklayayım. Bahsettiğim insan çeşitlerini şeker ve tuz olarak adlandırırsak öncelikle şekerlerden bahsedicem. Bunlar yalnızlıktan tüm gücüyle kaçan, yalnız kalmamak pahasına her türde, zevkte, mentalitede insanlarla dönem dönem yani gittiği yere kadar boyutu paylaşımı dahi fark etmeden sohbet eden arkadaşlık yapan türdenler. Mesela bu insanlar hava almaya, giysi seçmeye, sevgililerinden ayrıldıklarında ağlamak için ailesinin olmadığı bir yerlere kaçmaya, hatta ve hatta okula, işe gidecekleri yolu yürümeye bile tek başına çıkamayan insanlar. İyi giydirdim farkındayım, fakat gerçekler kaçınılmaz. 1. derecedenim yani annem bile bu grupta o yüzden gözlem ve tecrübelerimle yorum yapıyorum. Şeker dedim nitelendirirken bunun sebebi şu ki bu insanlar yaradan, yara almaktan, iç muhasebeden, kendiyle vakit geçirmekten, kendini tanımaktan kaçınan ve kendilerinden ziyade geri kalanlarla ilgilenip kendileriyle ilgili her şeyi sadece yüzeysel olarak farkında olmayı yeğleyen üzüntü fobili, biraz toz pembe yaşayan şeker mi şeker insanlarımız. Tuza gelirsek. Evet tuz. Bu konuda aşırıya kaçan subjektif yaklaşım açımdan da anlaşıldığı üzere ben tuz grubuna koydum kendimi bu kendimle münakaşamda. Memnun muyum? Hayır. Şeker olmak ister miydim? Tüm kalbimle söylüyorum ki çok isterdim. Fakat kaçınılmaz bir gerçek var şekerin acı tadı kadar şekere yakınım. Tuzlar, şekerlerin yalnızlıktan kaçışının aksine her şeyde yalnızlığa pay çıkaran insanlar. Biraz boheme eğimli biraz da sapkınca bir oluşum diyebiliriz. Şöyle ki bu kişiler kötü bir haber aldığında evden beresini kaptığı gibi istediği iskeleyi seçip orada tek başlarına gönül rahatlığıyla ağlayabilen, içlerinde değil alışverişe başka insanlarla çıkma isteği alışveriş yaparken yanlarında ikinci bir insanın fikrinden rahatsız olan, ortada hiçbir sebep yokken bile kendilerine iki şahıs muamelesi yapıp-o değeri katıp istedikleri kafede çay içmeye, sahilde simit yemeye gidip keyif alabilen insanlar. Genelde çok telefon kullanıp da o telefondaki kalabalıktan sıkılan, bazen zamansız ağlama isteği yaşayıp o isteğin hayatlarındaki kalabalıktan olduğunu düşünen insanlar tuzlar. Tuz işte yahu adı üstünde, böyle mükemmel olup da nutella dudağımızın yanında kalmışçasına yalatıcak bi tadı yok ki. Şimdi normalde mantıklı olarak bakarsak olaya tuz dediklerimiz kendiyle iç monologları çok güçlü olduğu için kendini çok daha iyi tanımış, tanıma fırsatı bulmuş insanlar. Şekerlerse, kendilerinden daima kaçmış diğer değerlere yönelmiş hayatta kendine, kendinden başka ikameler bulmuş insanlar. Bu yüzden hata yapma oranları çok daha yüksek kendileri hakkında. Çünkü kendileri hakkında fikirleri az. Tuzlar ise kendilerinin her cıncığını bilen yanlış adım atması imkansız denecek kadar zor, hayatlarının büyük bir bölümü kendilerini önemseyip öz dünyalarının benliğini çözmekle geçmiş resmen, pek mutlulardır dimi? Hayır öyle bişey yok.
Aksine olay şu ki arkadaşlar, insan kendini ne kadar çok tanırsa, kendiyle ne kadar çok konuşursa, istek-arzu-duygu-düşüncelerinin üzerine ne kadar düşerse o kişinin artık mutlu olması da bir o kadar zor. Çünkü insan kendini fark ettikçe, yeniledikçe çıta o kadar yükseliyor ki mutlu olma ihtimali..o ihtimale bakıyosun fakat da göremiyosun, küçücük kalmış. Tuz akciğerdeki katranı bile temizleyen mucizevi bir olay evet ama fazlası insanı böyle memnunsuzlaştırıyo işte. Aksine şeker gibi olduğunda insan, kendine gelişigüzel davranıp aslında en iyisini yapıyo. Anlık mutlulukları düşünüp yalnızlıktan kaçıyo evet ama kendine en büyük yatırımı aslında ilk o anda yapıyo. Kendine harcayacağı performansı, sırasıyla başka insanlara harcattırıyo. Kendini daha kendi tanımadan başkalarına tanıtıyo, hatalarını kusurlarını mükemmel kısımlarını bilmediği için, belki de karşısındaki insan onun aslında ilahi güzel bi özelliğine dahi laf söylese de evet ya doğru olabilir diyo. Çünkü adam bilmiyo ki daha henüz kendi fark etmemiş kendindeki o özelliğin güzelliğini, özelliğini. O yüzden ne çirkinleşiyo ne tepki veriyo. Tuzsa kendini o kadar farkında ki bu yüzden yaşamı boyunca kendini başkasına anlatma mücadelesi veriyo. Bu yüzden ben tuza çok sitemliyim, ama yok ya hala çok da istemliyim. Varsın bi tek ben tanıyım kendimi, ömürde diğerlerine kendimi tanıtmaya çalışmakla geçsin, anlayabildikleri kadar anlasınlar ben dilimin döndüğünce, nefesimin yettiğince anlatırım, kafi. Boşverin siz şekeri, tuzu. Diyeceğim şu ki, ne yalnız kalmayı seçin ne yalnızlıktan kaçmayı, ne övüp durun ne de sürekli sövün. İnsanların da yalnızlığında hakkını verin gerektiği kadarıyla. Çünkü günü gelecek ikisini de en derinine kadar yaşayacaksınız, ölümü sevmiyosunuz diye ölümden kaçmanın mümkün olmayacağı gibi. Ben gidip şekersiz bir çay içeyim. Öptüm."

FILTH 01:

- Merhaba. Çok iyiydi değil mi? Döktürdü cidden, ben okurken ciddili çok memnun oldum, çok beğendim. Ellerine sağlık diyoruz, saygılarımızı sunuyoruz, ayakta alkışlıyoruz.

- Ne kadar yalnızız? Yalnızlığın bir ölçütü olur mu? Çok yalnızım derken ölçütü ne alıyoruz mesela? Kime göre çok yalnızız? Az yalnızlık olur mu? Olmaz. Yalnızlık tektir, tek biçimde yalnızlık vardır o da katran koyudur ama biz çok severiz halimizi derinleştirmeyi, koyulaştırmayı, yoğunlaştırmayı, belki abartmayı. Oysa yalnızlık tek çeşittir. Etrafında 1 (bir) kişi adam akıllı olsa yalnız sayılmazsın bana göre. Ama çevrene yüzlerce insan doldurursun, hepsini üstüste koysan 1 adam etmez ya, yalnızsın o zaman. Çok yalnız nedir pek? Çevrende boş beleş adamların bile olmaması çok yalnızlık olur. Yapayalnız, bir başına, kimsesiz, daha bir sürü. Ölmek gibi ama ölememek ağır basar. İnsanı çok yorar yalnızlık, pek bilmezsiniz. Çünkü ne kadar yalnız olursanız olun, yalnız olduğunuzu kabul etmezsiniz siz, edemezsiniz. Kendinize yakıştıramazsınız yalnızlığı. Oysa öyle çok da kötü değildir yalnızlık. Yani evet kötü ama öyle düşündüğünüz kadar değil. Öldürmüyor en azından, öldürecek gibi yapıyor ama öldürmüyor. Süründürüyor. Tamam. Süründürsün. Bir insan yalnız kalıyorsa %63'ü ona bağlıdır. Geri kalan %37 dış etmenlere bağlıdır. Kesin verilerle konuşuyorum size. Yalnızlık kişinin işlediği suçun cezasıdır çoğu zaman. Öyle olmalı. Kamu huzuru için var olan TCK gibi, yalnızlık da kişisel bir cezalandırma sistemidir ve her zaman işe yarar. Bazısı çok sever yalnız kalmayı, ama yalnızlık yalnız kalmayla aynı şey değildir kesinlikle. İrade ve kendiliğinden oluşma ilişkisi. Korkun biraz yalnız kalmaktan, korkmayınca her türlü hatayı yapmaya açık hale geliyorsunuz, bu da sizi kesinlikle aymaz bir insan yapıyor.

- Yaşlandım görüşmeyeli. Doğum günüm geçti arada, haberiniz yok. 20 tamam, sırada 21 var. 20 yılda elinde ne var desen, sıfır. Yani sıfır değilse de limit sıfır. Neyse neyse, iyi ki doğdum değil mi? İyi ki doğdum.


Ağlamak 
Bazı acılarda yetmez 
Bazı ölümlere 

Örtüsüdür bazı acıların 
Örter, örtülmez 
Savunur bir süre 

Ağlayanlar sevinmeli 
Sevin ağlayabiliyorsan 
Acılar ardarda dinmeli 

Durur bir nöbetçi gibi 
Durur bir bekçi gibi 
Zamana gülmeli-gülmeli 

Sevin ağlayabiliyorsan 
Unutmanın kardeşidir ağlamak 
Uyur uyanır yatağında duyguların 
Düşüncenin kucağında hep çocuktur 
Ağlamak.

Özdemir Asaf

- Görüşürüz sonra.

Hiç yorum yok:

Blog Arşivi