29 Ekim 2014 Çarşamba

Glossa #08

- Merhaba.

- Çok yorgunum. Mental olarak acayip yorgunum. Zihnim, kontrolümün olduğu kısım, karmaşa içinde; bilinçaltım korkunç derecede dağınık. Kontrol mekanizması yavaş yavaş devreden çıkıyor, mesuliyet kabul etmeyeceğim uç sınırlara varmak üzereyim. Her şeyi en en en en baştan sorguluyorum, her şeyi ama. Bir şeye odaklanıp "ya öf be" demeyin hemen, her şeyi. Yaşadığım hayatta bugüne kadar bilincimle yaptığım her şeyi bir kontrolden geçiriyorum ve hayali bir listeye bir bir işliyorum doğruları, yanlışları, yanımda duranları, sırtımdan vuranları, nötrleri, asla olmayanları, olanları ve hep olacakları (umut), kırgınlıkları, küskünlükleri, paylaşımları ve daha bir sürü şey. Kendi kendimi yoruyorum kısaca. Halihazırda bitik durumdayım, daha da uğraşıyorum tüketmeye. Nereden geliyoruz, nereye gidiyoruz? Bu yorucu yolculuğun sonu nereye varacak? Ya da bir yere varacak mı? Ölene kadar koşulacak mı bu maraton yoksa bir yerde bitiş noktası var mı? Bilemiyorum. Ama yordu beni, yoruldum yani. Ne bileyim, bu değil hak ettiğim, kesinlikle bu değil. Ben de ufak şeylerle salak salak mutlu olup öylesine yaşamak istiyorum ama olmuyor. Mümkünatı yok olmuyor. Üstümdeki bu gereksiz ciddiyeti ve asla var olmayan ama sürekli takındığım bir görev bilincini sıyırıp atmak istiyorum üstümden ve kurtulup sen gibi, o gibi tek tasası öyle böyle olan insan olmak istiyorum. Olmuyor. Bu ne yukarıdan bakmak insanlara, ne de kendini tanrısal sanmak. Değil. Bu gereksiz bir bilincin, gereksiz bir düşünme ihtiyacının tezahüratı. Delilik. Kesinlikle delilik.

- "Kaybetmeyi göze alamayacak kadar az dostum var." Friedrich Nietzsche

- Aklımın hudutlarını koparıp sonsuz bir ferahlığa erişmek istiyorum. Tüm düşüncelerim, fikirlerim, saygılarım, sevgilerim, kutsallarım, varlıklarım ve yokluklarım evrene saçılıp kaybolsun ve bir daha asla geri gelmesin istiyorum ama çok şey istiyorum. Üstümüze eşit paylaştırılmış bu yükü bilerek ve isteyerek arttırdım, şimdi sonu gelmeyen bir düşünce voltasında bir oraya bir buraya bulaşıyorum. Olmaz. Olmaması lazım. Neden olsun ki? Olmaması hepimizin hayrına değil mi? Sadece şahsım için söylemedim bunu, hepimiz için. Gereksiz düşünmekten kaçınmak tüm insanlığın -geçmişi sil de gelecek için de söylüyorum bunu- hayrınadır.

- Tükettim. Ne varsa tükettim. İçimde gereksiz bir karanlık yine büyüyor, büyüyor ve büyüyor. Tiksinti boyutuna geldi her şey. İstemiyorum, hiçbir şey istemiyorum. Sizden gelecek her şeye kapalıyım. Kendi içimde yetiştiririm her şeyi. Ama bir güneşe ihtiyacım var ve o güneş kayıp. Yok. Saklanmış. Yok olmuş. Biri çalmış. Biri gizlemiş. Yok işte. Şimdi yarına bile karar veremiyorum. Ne olacak yarın? Ne yapacağım? Kaçta uyanacağım mesela? Kaç sigara içeceğim? Bira içer miyim? Belki rakı bile içerim. Çıkar dolaşırım bir başıma sokaklarda. Bilmem. Bilemiyorum. Yarına nasıl uyanacağım hakkında bir fikrim de yok. Çaresizim demeyeyim de çareleri tükettim herhalde. Hak etmediğim şeylerin üstüne daha da hak etmediğim bir hayat. Ne güzel ya. Ne güzel.

-

I 

uzun bir nehirdir satranç 
kıvrak ve uzatarak boynunu 
nice güneş batışını yerinde görmüş boynunu 
oysa veba tarihçileri bilmemişlerdir 
her karenin bir karşı veba girişimi olduğunu 

göğe bezgin bakanların bir türlü öğrenemediği 
bir oyundur satranç 

evet ilk aşk gibi bir şeydir ilk açılış 
artık dönüş yoktur 
kuşku bağışlanmasa da 
tedirginlik doğal sayılabilir 
ancak 
yürümenin dışında bütün eylemlerin adı 
kaçış kaçış kaçıştır 

çapraz özgürlüklerinde filler 
acılardan yapılmış bir alanda 
ne zaman ki esrirler 
yazsak defterlere sığar mıydı 
şah açmazında vezirin ölümcül tutkusunu 
yerine göre piyon da bir tufandır 
içinde hep bir vezir sürekli mahzun 
düz gider çapraz vurulur ve uzun uzun 
günbatımlarını çağrıştırır 

hüznü uçlarından dolanıp 
yalın sıçrayışlarıyla piyonlar arasından 
ürkek ama cesur ama sevimli 
açsa duyargalarını o tarihsel şiire 
iyi bir oyuncu en çok atları sever 

sen ey atını kaybeden oyuncu 
bir ilkyazdan koca bir güzyontan adam 
bırak oyunu 

artık 
öyle bir ıssızlık düşle ki içinde 
yeryüzünü kişnesin 
bizim atlar 


II 

nicoldu onca oyuncu 
oyarak 
ette oyuk seyirmesinden 
oyun kurarlardı 

kaçıp 
da süleymandan 
kaf dağında otururdu 
anka nicoldu 

o mağrur gemiler ki açıklarda 
güneşin şanla her akşam ufala ufala battığı 
suların kabarıp taşarak savrulduğu oradan 
kesik bir insan başı gibi taşra düşüp 
helak oldular 

ün geldi ey iskender 
çok acaip gördün ömrün tükendi 
geri dön 
ürktü 
ki endişe 
dünyadandır ve hayal hiçtir 
sözü onun 
…avda 
yine geri dön bu son 
yoksa öleceksin gurbette 
dedi ses ve işitip ağladı 
o koca iskender ki 
tuhaf matlar yapardı 
mat oldu olağan biçimde 

artık anlaşılmıştır günün akşamlılığı 
kesin mat yok 
iyi oyun vardır sadece 
ve satranç aslında dalgınların oyunudur 
dalgının ölüm karşısındaki sükuneti 
düşmana 
ölümün dehşetinden korkuludur 

eğilip o oyuncu 
uzatsa boynunu buyruğa 

taşlar sürüldüğünde 
kaleyi buyruksuz düşündü mü kişi 
demek ki bütündür sallantıda 
demek ki gök de anlaşılmaz bir biçimde ölü 
cinayetlerde yeryüzüne paramparça dağılmıştır 
aşk ve umut dağılmıştır 
koygun bir gece gibi günü kaplayan 
sevgilinin gözlerindeki zeytin siyahını 
o oylum oylum kabarık şiiri 
kaplayan 
bir şeyse buyruksuzluk 
taşlar sürüldüğünde 
alıp kişiyi kayalar çarpar buyruksuzluk 

çağı binip 
cübbesinden gözükara süvariler çıkaran 
o beyaz taş oyuncusunu nerde bulmalı 
tutup üzengisinden öpüp koklamalı 


III 

söyleyelim eBİR 
ha 
in 
dir 
eSekiz yok 
yok ayrı bir düşman falan 
genç çeri 
ey e hattındaki budala 
-Tanrım ne saflık- 

bir ara dilim sürçse 
de at kıskacını anlatsam 
desem ki Ha- 
derler ki kemik atıyor 
köpek resmine bu adam 

anlat 
apaçık olanı 
gecedir halk 
etinin önünde anlam 
katledilmiştir 

vardın 
söylemezler otlar 
çok sutün düştü 
nice bir taş 
ne zamana yetiştin 

aykırı sür 
çalka 
de ki ey at kıskacı kabaran 
ateş almış ve ey at kıskacı 
diye bağırarak 
o oyuncu 
oynadığında seni 
konuş benimle 
sana hizmet danışayım 


IV 

hüzün 
yalındır-dağdan 
aparılmış kar topakları gibi 

yel ki ince 
ipince bir teldir kopmuştur 

insan 
azar azar kopmuştur 

yalnız hüznü vardır kalbi olanın 
hüzün öylece orta yerdedir 
tuhaf bir yarma yaşanıyordur 
çepçevre şeytan kilitleri 

sınav 


V 

bir oyuna rasgeldim 
her taşı yakup hüznü 

anlat 
bu boşalmış at 
hüzündür 

yanında 
kalfa 
çırak 
ben bir oyuncu tanıdım 
daha 
ataktı 

gördüm ki çatlıyordu 
kara kuzgun 

kabusa beyaz bir su 
oyuluyordu 

‘ve sabır 
olmasaydı 
yeryüzünde 
birgün 
kalınabilir miydi? ’ 


VI 

bu hüznün 
mesnevisi yazılmadı 
gürbüz tarhlar öldü 
o ceylanda 
bir kaç minyatür 
mütekeddir 
-de bana bu esrime 
bu koygun minyatür yalnızlığından 
başka nedir-oysa 
kocamandır aşk 

usanç 
hep eksiler alanında 
olup biten bir şeydir 
parçala bu trajik geçidi 
o taşı sür ey insan 
taşı taş-çünkü saat 
sınanan bir süreçtir ve atlar 
yanıldıklarında 
kaygan 
o karangu duvarına çarpıp kuşkunun 
düşer ölü atlar 

çünkü satrançta 
çünkü orada ve burada 
her zaman 
öğretidir zaman 
aşkın da 
katları vardır-kadim 
kabarık bir öyküdür alınyazısı 

ey aşk 
elbet başındasındır bela kitabının 
ne çok dilin var 
gece ki anlamadı 
şu anda 
o 
ibrahim ve ishak 
yargıç yok taşı kim atacak 
leyla bilmez mi gerekli olduğunu 
diye döğünüp duran 
gece ki ey gece 
o külli aynalar 
seni ararlar 
ıssız bir hat fotoğrafın 
dan sana çıktım 

oynanan 
göstermelik bir sonoyunuydu 
aldandın 
ağır taşlar verdik 
…ve ay seni bulduğunda 
yani ki kanıtladığında kendini 
ben 
müthiş bir başlık atacağım 
şiirime 
sevgili gecem diye 


VII 

şebçerağ 
söndü mü 
diye bir ses 

sahi şebçerağ nerde 
iskender! iskender! 
diye bir ünlem 

bu nasıl iskender 
aramaz bengisuyu 
diye bir hüzün 

‘hişt! dostlarıma şunu haber ver 
denize açıldım 
ve gemim parça parça oldu’ 
diye bir im 
denli narindir intikam 

intikam içli bir marştır gerçekte 
bir ara ses aygıtını yırtarak çıkarılırdı 
o şimdi 
dışlanmış bir taş olarak 
karlı kış gecelerinde 
acılı bir genç şairin her geçişte 
hüznüne tanık olduğu 
metruk bir kümbet denli müşahhas 
aşktır-ve o 
ne rahim bir yürüyüştür gecede 

(o yıllar bir ressam tanırdım 
gök çizemezdi 
yüksek evler yapardı yitik kadın yüzleri- bir güm 
o kentin 
-tarihsel bir kenttir- 
o çarşısındaki hasır iskemleli kahvede 
onu bir cenini çizerken ağlar gördüm 
bütün öğeleri belliydi ama neden gözsüz 
ama neden bir kaleden artmış kapı tokmağı gibi 
ıssız ve dokunaklı 
diye sormadım çünkü ben 
ağlayanları severim ve güzeldir ağlamak 
denebilir ki- 
bir insan en çok ağlarken güzeldir 
vakit de akşamdı dışarda kar vardı 
kar yüzyıllardır alabildiğine vardı 
insanlar doğar konardı konar göçerdi 
sonra o bütün resimlerini yırttı- 
birden kaybolmuştu 
arıyor diye duydum bir şeyi 
çağın unutturmak istediği 
belki derin bir gök resmini 
ye’si biçen o eşsiz kılıncı gürbüz hamleyi) 

bu taşı da sürüyorum 
koyar gibi o güzel yapının üstüne 
ya da komaz gibi taş üstüne taş 
(ben daha çok taşları mı anlıyorum nedir 
ve nedir taş- 
çakmak taşı satranç taşı 
sapan taşı göktaşı) 
reddetmek gerekiyor kimi taşları ve şeyleri 

sözgelimi sapan taşını 
-o göz çıkarır sadece- 
ortadaki gökkasabı gökdeleni 
tanrısız tecimevlerini caminin hemen önündeki 
ana caddedeki aykırı kadın salınışını 
yanlış konumunu gülün evlerde bahçelerde 
ve hatta parklarını bile bu taş mekanın 
reddetmek gerekiyor 

çağa çıktığımda 
kan- çoğalan bir suret ve kendini 
ta içerlerde bir yerin üşüyor-duymuyormusundur 
yinelenir durur -şu sanki ne diye- akşam ki 
dönüp nefsini içine tuttuğun yüzündür 
senin yüzün -paramparça 
bölük pörçüktür 
şu kuytu kalabalıkta 
şu yalnızlıkta 
ivedi ve kirlisarı 
dişiliğini kullanıyordur kuşku 
lüks oteller gibi kuşku 
kuşku 

(çağı deştiğimde 
o yüz 
diyor yoruldum -aynalar 
gösterebilir mi hiç -bana sonumu 
nedensiz başladım oyunculuğa 
bitireceğim raslantıyla -oyunumu 
dostlarım da 
var -intiharlar 
her akşam ıslak-yapışkan 
saçlarıyla girip odama 
paniğimden pay toplarlar) 

azaldı 
halk içinde yüzdeki ben gibiler 
eldeki siğile 
çıbana -etin yumuşak bir yerinden sökün eden- 
döndü halk ve cüzzam ne yürüdü 
ve hep bir yaprak değil miyiz ki 
bir zaman yarıp çıkmak serüveninde 
özdalımızı 
topu topu bir mevsimi yaşarız işte 
müşa’şa’ bir sonbahar figüranıyız 
hepimiz de 
ve cüzzam ne gün yürüdü sormalı 
değil mi ki ebabil 
adil 
bir infazın adıdır 
ve insan 
-ne şu ne bu- 
iyioyunundan 
sorulmayacak mıdır 


VIII 

(kıstak) 
her dakika 
henüz ölmüş gibi ebuzer 
kimsesizsindir 
içlemin gamevi ay emek 

kesik kesik solur 
avcının elegözlü nesnesi 
kaybettiğin divit -kırdır 
faniliğindir o ağaç ki 
zekeriya onda saklıydı 

yazı ebediyyen vardır 
-ortadaki göçük 
içerdeki dehşet 
pusudaki bungu 
kıyım mahzen kan - 
çok kandil kırılmış -sanki geç 
herşey için – niçin 
ertelenir sanır insan herşeyi 
öyle sanır – yeniden han 
o ölümsüzlük gibi mutantan 
taş – düşmüş 
vardır – orada nasılsalar öyle 
apaçık 
kırıktırlar 

dili faldır aşkın ey taş

İlhami ÇİÇEK (1954-1983)
Huzur içinde uyusun.

- Kimsesiz. Nasıl bir dip. Allah olsa yalvarırdım, o kadar tükettik her şeyi. Bu temelsiz ve dipsiz boşluğun bir açıklaması yok mu? Bir umudu?

- Görüşürüz sonra.

6 Ekim 2014 Pazartesi

Glossa #07

İlk defa Blog #01'e bir yazar misafir oluyor arkadaşlar, ben de en az sizin kadar heyecanlıyım. Buyrun. Ben okurken keyif aldım, siz de kesinlikle alacaksınız. Hoşgeldiniz.

MİRAY ECE BİNAY (@miraybinay):

"Yalnızlığa (s)övgü

Yalnızlık dedim, dedim ama içimdeki yalnızlığa övgü mü sövgü mü bilemedim, karar da veremedim. Ben en iyisi içimdekileri dökeyim ona gören göz karar versin.
Aklıma şu sıralar takılan tonlarca şeyi göl olarak konumlandırsak yalnızlık olgusu bunların arasında sade birkaç damla olarak kalır fakat yine de kafamı çok karıştırıyor. 19 yaşından beri çok nadir şeye tam eminim diyebildim bunlardan birisi de yalnızlığa bakış açısının sadece iki tarzdan ibaret olduğu, iki tarz bakış açısı. Neredeyse her açıdan gri olup kaçmayı seven insanlar konu yalnızlık olunca çok opaklar niyeyse. Şimdi, ne diyo bu deli dimi? O zaman şöyle açıklayayım. Bahsettiğim insan çeşitlerini şeker ve tuz olarak adlandırırsak öncelikle şekerlerden bahsedicem. Bunlar yalnızlıktan tüm gücüyle kaçan, yalnız kalmamak pahasına her türde, zevkte, mentalitede insanlarla dönem dönem yani gittiği yere kadar boyutu paylaşımı dahi fark etmeden sohbet eden arkadaşlık yapan türdenler. Mesela bu insanlar hava almaya, giysi seçmeye, sevgililerinden ayrıldıklarında ağlamak için ailesinin olmadığı bir yerlere kaçmaya, hatta ve hatta okula, işe gidecekleri yolu yürümeye bile tek başına çıkamayan insanlar. İyi giydirdim farkındayım, fakat gerçekler kaçınılmaz. 1. derecedenim yani annem bile bu grupta o yüzden gözlem ve tecrübelerimle yorum yapıyorum. Şeker dedim nitelendirirken bunun sebebi şu ki bu insanlar yaradan, yara almaktan, iç muhasebeden, kendiyle vakit geçirmekten, kendini tanımaktan kaçınan ve kendilerinden ziyade geri kalanlarla ilgilenip kendileriyle ilgili her şeyi sadece yüzeysel olarak farkında olmayı yeğleyen üzüntü fobili, biraz toz pembe yaşayan şeker mi şeker insanlarımız. Tuza gelirsek. Evet tuz. Bu konuda aşırıya kaçan subjektif yaklaşım açımdan da anlaşıldığı üzere ben tuz grubuna koydum kendimi bu kendimle münakaşamda. Memnun muyum? Hayır. Şeker olmak ister miydim? Tüm kalbimle söylüyorum ki çok isterdim. Fakat kaçınılmaz bir gerçek var şekerin acı tadı kadar şekere yakınım. Tuzlar, şekerlerin yalnızlıktan kaçışının aksine her şeyde yalnızlığa pay çıkaran insanlar. Biraz boheme eğimli biraz da sapkınca bir oluşum diyebiliriz. Şöyle ki bu kişiler kötü bir haber aldığında evden beresini kaptığı gibi istediği iskeleyi seçip orada tek başlarına gönül rahatlığıyla ağlayabilen, içlerinde değil alışverişe başka insanlarla çıkma isteği alışveriş yaparken yanlarında ikinci bir insanın fikrinden rahatsız olan, ortada hiçbir sebep yokken bile kendilerine iki şahıs muamelesi yapıp-o değeri katıp istedikleri kafede çay içmeye, sahilde simit yemeye gidip keyif alabilen insanlar. Genelde çok telefon kullanıp da o telefondaki kalabalıktan sıkılan, bazen zamansız ağlama isteği yaşayıp o isteğin hayatlarındaki kalabalıktan olduğunu düşünen insanlar tuzlar. Tuz işte yahu adı üstünde, böyle mükemmel olup da nutella dudağımızın yanında kalmışçasına yalatıcak bi tadı yok ki. Şimdi normalde mantıklı olarak bakarsak olaya tuz dediklerimiz kendiyle iç monologları çok güçlü olduğu için kendini çok daha iyi tanımış, tanıma fırsatı bulmuş insanlar. Şekerlerse, kendilerinden daima kaçmış diğer değerlere yönelmiş hayatta kendine, kendinden başka ikameler bulmuş insanlar. Bu yüzden hata yapma oranları çok daha yüksek kendileri hakkında. Çünkü kendileri hakkında fikirleri az. Tuzlar ise kendilerinin her cıncığını bilen yanlış adım atması imkansız denecek kadar zor, hayatlarının büyük bir bölümü kendilerini önemseyip öz dünyalarının benliğini çözmekle geçmiş resmen, pek mutlulardır dimi? Hayır öyle bişey yok.
Aksine olay şu ki arkadaşlar, insan kendini ne kadar çok tanırsa, kendiyle ne kadar çok konuşursa, istek-arzu-duygu-düşüncelerinin üzerine ne kadar düşerse o kişinin artık mutlu olması da bir o kadar zor. Çünkü insan kendini fark ettikçe, yeniledikçe çıta o kadar yükseliyor ki mutlu olma ihtimali..o ihtimale bakıyosun fakat da göremiyosun, küçücük kalmış. Tuz akciğerdeki katranı bile temizleyen mucizevi bir olay evet ama fazlası insanı böyle memnunsuzlaştırıyo işte. Aksine şeker gibi olduğunda insan, kendine gelişigüzel davranıp aslında en iyisini yapıyo. Anlık mutlulukları düşünüp yalnızlıktan kaçıyo evet ama kendine en büyük yatırımı aslında ilk o anda yapıyo. Kendine harcayacağı performansı, sırasıyla başka insanlara harcattırıyo. Kendini daha kendi tanımadan başkalarına tanıtıyo, hatalarını kusurlarını mükemmel kısımlarını bilmediği için, belki de karşısındaki insan onun aslında ilahi güzel bi özelliğine dahi laf söylese de evet ya doğru olabilir diyo. Çünkü adam bilmiyo ki daha henüz kendi fark etmemiş kendindeki o özelliğin güzelliğini, özelliğini. O yüzden ne çirkinleşiyo ne tepki veriyo. Tuzsa kendini o kadar farkında ki bu yüzden yaşamı boyunca kendini başkasına anlatma mücadelesi veriyo. Bu yüzden ben tuza çok sitemliyim, ama yok ya hala çok da istemliyim. Varsın bi tek ben tanıyım kendimi, ömürde diğerlerine kendimi tanıtmaya çalışmakla geçsin, anlayabildikleri kadar anlasınlar ben dilimin döndüğünce, nefesimin yettiğince anlatırım, kafi. Boşverin siz şekeri, tuzu. Diyeceğim şu ki, ne yalnız kalmayı seçin ne yalnızlıktan kaçmayı, ne övüp durun ne de sürekli sövün. İnsanların da yalnızlığında hakkını verin gerektiği kadarıyla. Çünkü günü gelecek ikisini de en derinine kadar yaşayacaksınız, ölümü sevmiyosunuz diye ölümden kaçmanın mümkün olmayacağı gibi. Ben gidip şekersiz bir çay içeyim. Öptüm."

FILTH 01:

- Merhaba. Çok iyiydi değil mi? Döktürdü cidden, ben okurken ciddili çok memnun oldum, çok beğendim. Ellerine sağlık diyoruz, saygılarımızı sunuyoruz, ayakta alkışlıyoruz.

- Ne kadar yalnızız? Yalnızlığın bir ölçütü olur mu? Çok yalnızım derken ölçütü ne alıyoruz mesela? Kime göre çok yalnızız? Az yalnızlık olur mu? Olmaz. Yalnızlık tektir, tek biçimde yalnızlık vardır o da katran koyudur ama biz çok severiz halimizi derinleştirmeyi, koyulaştırmayı, yoğunlaştırmayı, belki abartmayı. Oysa yalnızlık tek çeşittir. Etrafında 1 (bir) kişi adam akıllı olsa yalnız sayılmazsın bana göre. Ama çevrene yüzlerce insan doldurursun, hepsini üstüste koysan 1 adam etmez ya, yalnızsın o zaman. Çok yalnız nedir pek? Çevrende boş beleş adamların bile olmaması çok yalnızlık olur. Yapayalnız, bir başına, kimsesiz, daha bir sürü. Ölmek gibi ama ölememek ağır basar. İnsanı çok yorar yalnızlık, pek bilmezsiniz. Çünkü ne kadar yalnız olursanız olun, yalnız olduğunuzu kabul etmezsiniz siz, edemezsiniz. Kendinize yakıştıramazsınız yalnızlığı. Oysa öyle çok da kötü değildir yalnızlık. Yani evet kötü ama öyle düşündüğünüz kadar değil. Öldürmüyor en azından, öldürecek gibi yapıyor ama öldürmüyor. Süründürüyor. Tamam. Süründürsün. Bir insan yalnız kalıyorsa %63'ü ona bağlıdır. Geri kalan %37 dış etmenlere bağlıdır. Kesin verilerle konuşuyorum size. Yalnızlık kişinin işlediği suçun cezasıdır çoğu zaman. Öyle olmalı. Kamu huzuru için var olan TCK gibi, yalnızlık da kişisel bir cezalandırma sistemidir ve her zaman işe yarar. Bazısı çok sever yalnız kalmayı, ama yalnızlık yalnız kalmayla aynı şey değildir kesinlikle. İrade ve kendiliğinden oluşma ilişkisi. Korkun biraz yalnız kalmaktan, korkmayınca her türlü hatayı yapmaya açık hale geliyorsunuz, bu da sizi kesinlikle aymaz bir insan yapıyor.

- Yaşlandım görüşmeyeli. Doğum günüm geçti arada, haberiniz yok. 20 tamam, sırada 21 var. 20 yılda elinde ne var desen, sıfır. Yani sıfır değilse de limit sıfır. Neyse neyse, iyi ki doğdum değil mi? İyi ki doğdum.


Ağlamak 
Bazı acılarda yetmez 
Bazı ölümlere 

Örtüsüdür bazı acıların 
Örter, örtülmez 
Savunur bir süre 

Ağlayanlar sevinmeli 
Sevin ağlayabiliyorsan 
Acılar ardarda dinmeli 

Durur bir nöbetçi gibi 
Durur bir bekçi gibi 
Zamana gülmeli-gülmeli 

Sevin ağlayabiliyorsan 
Unutmanın kardeşidir ağlamak 
Uyur uyanır yatağında duyguların 
Düşüncenin kucağında hep çocuktur 
Ağlamak.

Özdemir Asaf

- Görüşürüz sonra.

13 Eylül 2014 Cumartesi

Glossa #06

Merhaba.

BULAMAÇ
Bir garip bulamaçın içinde sürükleniyor gibiyiz. Kontrol mekanizması yok. Freni falan da yok. 40 derecelik eğim, duraksama ihtimalimiz de yok yani. Yol düzlüğe varacak mı bilen de yok. El ele değiliz ama bizi bağlayan bir şeyler mutlaka var. Kopamıyoruz çünkü. Mutlak suretle kopmak isteyen ve bir çaresini bulan da vardır ama en azından ben bulamıyorum. Sürükleniyoruz, yuvarlanıyoruz, alt üst oluyoruz, bazen en dipte buluyoruz kendimizi, bazen yüzeyde. Ancak durmadan sürükleniyoruz, durmuyoruz. Çünkü durmak da istemiyoruz galiba. Bu akış bizim hoşumuza gidiyor da olabilir. Kendi müdahelemizi kestiğimiz basit hayatlarımız tanrısal -ama kesinlikle tanrıdan kaynaklanmayan- bir müdaheleyle devam ediyor. Acıkmıyor, susamıyoruz. Susuyoruz, hiç konuşmuyoruz. Fırsatımız da olmuyor konuşmaya. Çünkü ne kadar birlikteysek o kadar ayrıyız aynı zamanda. Birbirimizin hayatına bıraktığımız iz o denli büyük ki, ne silmeyle geçiyor, ne karalamayla, ne yok saymayla. Ancak yok hükmünde. Varsa da yok diye biliyoruz, bileceğiz, bilmek zorundayız. Çünkü bir gün bu akış bittiği zaman ayağa kalkacak gücümüz ve yüzümüz olsun istiyoruz, hakkımızdır. Çünkü insanız, çünkü bir kültür geçmişinin yükünü omzumuzda hissediyoruz ve ona göre yaşamak zorunda gibiyiz.

GECE
Keşke gece yaşayıp gündüzleri uyusaydık. Ama o zaman gecelerin bir anlamı olmazdı. Gece, sonsuz sükûn, sessizliğin itimadı, sessizliğin verdiği güven duygusu ve yalnızlığın karamelize tadı. Tanrı sensin. Tanrı benim. Gündüzün gürültüsü insanın eseridir ama gecenin sesi tamamen sensin. Senin eserin. Senin dilemediğin hiçbir şey bölemez geceyi. Belki dolunay. Ama ay da takvimidir gecenin ve yol göstericisidir. Pırıl pırıl bir kahve kokusu, bir paket, birkaç paket sigara, biraz şarkı, bu kadar. Ne kadar masrafsız değil mi gece. Zaten o kadar güzel ki, ekstra bir şeye ihtiyaç duymuyor. Hiç anlam veremiyorum, neden uyuyorsunuz ki? Gece uyuyarak harcanmayacak kadar kıymetli. Hoş hepiniz uyumuyorsunuz, ama siz de ne diye uyumuyorsunuz. Hiç. Bir şiir süzülsün kahveyle şenlenmiş gecenin ortasına, sonra orada bayram olsun, orada şenlik.


UYKU EŞİĞİ
Zaman kaybı olarak değerlendirdiğimizde zerre haz etmediğim ancak müthiş bir dinlence eylemi olarak değerlendirdiğimizde bayıldığım uyku. Ciddi anlamda büyük bir zaman kaybı, günün 6-7 saatini sadece yatarak geçen, hiçbir değerlendirme veya tasarruf yapamadığımız zaman dilimi bence. Ancak insana verdiği huzur, bedensel dinlenme bir yana; rüyalar içinde dilediğimiz -bazen de hiç istemediğimiz- dünyada yaşayabilmemiz açısından müthiş, dehşetengiz. Ben kolay uyuyamayan insanlardanım, yatağa yattığım andan itibaren -çok yorgun değilsem eğer- yarım saat içinde ancak uyuyabiliyorum. Hal böyle olunca değişik eylemlerle uykumu getirmeye çalışıyorum. Misal kitap okumak, misal sözlükte boş beleş gezinmek, misal 9GAG’de eserleri incelemek. En az yarım saat yapıyorum bunlardan birini veyahut başka bir şeyi. Kitaba dalabiliyorum bazen, onda da üst sınırım 100 sayfa. Daha fazla okuyamadığımdan değil, devam edersem bitireceğimden. Dönelim konumuza, o uykudan hemen evvel gözlerin kaymaya başladığı sınırın ölçüsünü henüz anlayamadım. Bende çok hızlı gerçekleşiyor, yani o sınıra vardığım anda uyuyuveriyorum. O halde devam edemiyorum yani. Uyku konusunda detaylı araştırma yapmadım, o kısmı araştırınca detaylı bilgiyi veririm. Şimdi bu sınıra yaklaşıldığı anda rüyaya geçiliyor, onu tespit ettim. Etrafımdaki eylemlerin farkında oluyorum ama tepki veremiyorum. Demekki bir uyku durumu var, uyur hale geçiliyor ama dış dünyayı neden algılayabiliyoruz onu da çözemedim. Çok değişik iş yahu, içinden çıkamadım.

KESMEŞEKER - DERS BİTTİ


Ders bitti
Başlıyorum bir şeye başlamamaya,
Biniyorum trenin son vagonuna
Tren nedir dersen: Bir adem icadı,
Dolmak dolmak vagonların rüyası.
Rüya dersen bir gülüş imalı,
Bilinçaltı; çocuk günün yarası
Ateş bastı, bu göz yaşları hepimizin.


Nerdeydin bunca vakit?
Ey vakit, acı çektik çok garip
Senden çok var onlarda
Uğra buraya arada sırada

Ders bitti
Bütün sayılar aslında bir miydi
Sevişmenin bedeli ölmek miydi
Seviş nedir dersen bir coğrafya kitabı
Tüm beden gezginleri mutlaka okumalı.
Mutlak dersen, isim şehir oyunu
F harfinden bir ilimiz yok muydu?
Fi tarihten bu göz yaşları hepimizin.

SABAHATTİN ALİ - KUYUCAKLI YUSUF
Aşağılara bakarsanız görürsünüz, Kürk Mantolu Madonna ilgili özel blog yazmıştım. Daha doğrusu beğendiğim cümleleri alıntılamıştım. Kuyucaklı Yusuf için de yapacaktım ama o kadar içselleştiremedim bu sefer. Birkaç kelimem var sadece, birkaç alıntım bir de. Yusuf adamdır, orospu Muazzez.
  
  • Sanki tabiatta bu anda müstakil hiçbir şey yoktu. Yusuf kendini de bu muazzam ve yekpare geceye yapışık sandı ve korkuyla ürperdi. Islak ellerini yüzünde dolaştırdı. Kirpiklerinden yanaklarına yağmur suları süzülüyordu. Yaptığı hareketler ona hiçbir yere bağlı olmadığının şuurunu verdi. Hatta yavaş yavaş etrafından ne kadar ayrı olduğunu, ne kadar uzak olduğunu hissetmeye başladı. Bir an içinde deminkinin tamamiyle aksi olan bir yalnızlık duygusuyla sarsıldı. ~sf. 75
  • Gökyüzündeki yıldızlardan  çayın dibindeki çakıllara, doğu tarafından kopup gelen bulutlardan batı tarafındaki denize kadar uzanan ve yayılan bu kocaman gecenin içinde, yapayalnızdı. Düşüncelerini hangi istikamete koşturursa koştursun, karşısına kimse çıkmıyordu. Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeye layık bulmuyor; fakat bundan sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu. ~sf. 75-76
  • Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti. Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde memnun olmaya çalışmıştı. Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu. Fakat niçin bu istek bir imkansızlıkla beraber gelmişti? Niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde, fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu? ~sf. 82
  • Halbuki Muazzez'e karşı olan hisleri büsbütün başkaydı. Onu hariçte bir mevcut, yabancı ve başka bir insan olarak düşünmüyor; kendisinin bir parçası, kolu, gözü ve yüreği olarak tasavvur ediyordu. Burada beğenmek veya beğenmemek, sevmek veya sevmemek, hayran olmak veya küçük görmek bahis mevzuu olamazdı. ~sf. 82
  • Madem ki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi. ~sf. 110
  • Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu. ~sf. 146 
KAPANIŞ
Artık dağılalım. Yine gelirim ben. Siz de gelin. Görüşürüz yine. 

28 Temmuz 2014 Pazartesi

Glossa #05



- Selam.

- Gelin sizinle bir yolculuğa çıkalım. Zifiri karanlık bir tünelden başlıyor bu yolculuk. Kendi ellerinizi bile göremeyeceğiniz kadar koyu bir karanlık bu. Ara sıra pembe flaşlar çakıyor ama mili saniyelik, görüntü aydınlanmadan geri sönüyor. Sesiyle çakıyor bu flaşlar, tıpkı hızlı bir şimşek sesi gibi. Çok keskin bir ses, acıtıyor ama kısa olduğu için gidiyor hemen. Sonra bir anda aydınlanıyor etraf; bembeyaz bir gök altında masmavi topraklar. Kesif bir koku, iğrenç değil ama. Yürümeye devam ediyoruz. Abuk çiçekler var, gövdeleri turuncu, başları siyah. Onları da geçiyoruz. Bu mavi topraklar iki farklı tünelin kapısına kadar sürüyor. Bu kapılardan biri hayatın geri kalanına biri de ölmeye çıkıyor. Ama adları yazılmamış. Sadece öyle olduğunu biliyorsun. Biraz korkarsın burada, her insan korkar. Tüneli seçtiysen devam edelim. Tünel kıpkırmızı. Muhtemelen diğeri de öyle. Tercihinin sonucu tünelin sonunda belli olacak. Burada seni merak ettirmesi gereken şey şu: Ölümün rengi mi kırmızı, yaşamın rengi mi? Yürümeye devam ediyoruz. Tünel zifir karanlık oluyor, ölmekten mi korkuyorsun? Korkma, o kadar da kötü değil ölmek. Tünel bitiyor, yine beyaz gökyüzü yine mavi topraklar. Yaşıyorsun ölmedin sandın değil mi? O kadar kolay değil işte o. Yolumuz bitmedi henüz. Yine aynı yol. Yine iki tünel kapısı. Yine kırmızı tünel. Yine karanlık. Yine mavi topraklar. Yine iki tünel. Yine kırmızı. Yine siyah. Yine mavi. Yine kırmızı. Yine siyah. Yine mavi. Sonsuz bir döngüdeyiz, fark ettin mi? Ölmüş olabilir misin? Merak ediyor musun? Sonsuz döngü ölmek mi sence? Bu yolun sonu nereye çıkacak biliyor musun? Bilmiyorsun. Sonsuzluğun içinde kayboldun. Sonsuz bir döngü seni 3 farklı renkli 3 farklı dünyaya sıkıştırdı. Öldün muhtemelen. Yolculuk bitti. Önündeki kapıyı açınca ne olduğunu göreceksin. Elveda şimdi.
 

- Her şeyin başladığı noktanın bir adım ilerisindeyiz. Şimdi buradan sonra ne olacak, buna biz karar vereceğiz. Ya her şeyin başladığı noktaya yarım adım atıp geri döneceğiz yahut koşa koşa yeni günlere, yeni çiçeklere, yeni meltemlere selam vereceğiz. Buradan sonra Tanrı da biziz, kutsal da. Hakim de biziz, mutlak da. Buradan sonra bizim sözümüz kanun, bizim sözümüz kural. Bizim hevesimiz gerçek, bizim hayalimiz varlık. Buradan sonra çiçekler bizim istediğimiz gibi kokar, güneş bizim istediğimiz kadar ışıldar, deniz biz istersek köpürür, kuşlar biz istersek uçar. Biz gülersek bu dünya vardır ve istemeyince silebilecek kadar kudretimiz vardır. Ya biz bu kuvvetin mutlak hakimi olacağız yahut yarım adım atıp geri döneceğiz her şeyin başladığı noktaya.

- Zamanı hep yavaş geçmekle suçlarım ancak bu sefer durum değişik. Hem yavaş geçiyor hem de canımı çok sıkıyor. Yani bu kadar anlamsız boş vaktin açıklaması nedir ya? Canım o kadar sıkılıyor ki, henüz yapmadığım şeylerden bile sıkıldım. Zaten yapabileceğim çok fazla şey de yok. Yapabileceğim her şeyi yaptım, kendimi tekrar etmekten de sıkıldım, o kadar sıkıldım ki; sıkılmaktan da sıkıldım. Her şey saçma bir düzen içerisinde boş boş kendini tekrarlıyor ve buna dur diyecek bir cengaver (bkz: ben) yok. Eylüle pek bir şey kalmadı, İstanbul'un o karmaşanın düzeni yarattığı ortamında yine kendimi eyleyecek bir şey bulurum ama Bursa'da na'mümkün. Bekleyelim, görelim.

-
Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum
Şehre inerim bir sinema yağmura çalar
Otomobil icad olunur, Zarifoğlu ölür
Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-Senegalliler dahil değil

Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
O vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-Yoksa seni rahatsız mı ettim?

Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
Ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-Freud diye bir şey yoktur.

Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
Belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-Haydi iç de çay koyayım.

Ah Muhsin ÜNLÜ

- Ziyadesiyle kendi çağımızın übermensch'iyiz ancak hiçbir amaca hizmet etmiyoruz. Sıkıntının tezahürat noktası da bu sanırım. Her şeyimiz tamam, düşünce yapısı olarak da asıl sahibine yaklaşamasak da ortalamanın üstündeyiz, ancak hiçbir amacımız yok. Hiçbir amacın, eylemin, görevin merkezinde; hatta merkezini geçtim, ucunda bile değiliz. Kendi kendine salınan Samanyolu'nun ucuna takılmış yalnız bir yavru gezegenden farksızız, boşlukta öylece duruyoruz. İnsan onuruna yakışmayan hareketler bunlar.

- "Ne kadar yükselirsen o kadar küçük görünürsün uçmayı bilmeyenlere." Friedrich NIETZSCHE

- Kendim gibi davranamamaktan acayip nefret ediyorum ama insanlar tarafından sevilmek için biraz da rol yapmak gerekiyor bizim zamanımızda. Ancak kusursuz bir aktör olmadığım için bir yerde patlak verebilirim, çok olağan. İşte o patlak verdiğim noktadan itibaren yanımda olanlar benimdir, benimledir. Beni o anlarda terk eden insana dönüp bir daha bakmam. Şimdi ne yaptığımı, yaptıklarımın nereye varacağını hesap edemiyorum ve sırf bu yüzden de sallantıdayım biraz. Yakında, hem de çok yakında, belli olur. O zaman hep birlikte görürüz, yine aynı güzel insanlarla mıyım, yoksa yanına +1 koymuşmuyum. +2 de olabilir, net bir rakam vermeyi doğru bulmuyorum özellikle de şu durumda.

- "Schön ists, miteinander schweigen. Schöner, miteinander lachen."


- Her şey yapılabilir
Bir beyaz kağıtla
Uçak örneğin uçurtma mesela
Altına konulabilir
Bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
Sallanan bir masanın
Veya şiir yazılabilir
Süresi ötekilerden kısa
Bir ömür üzerine.

Bir beyaz kağıda
Her şey yazılabilir
Senin dışında
Güzelliğine benzetme bulmak zor
Sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
Her şeyden
Bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
Belki tabiattadır çaresi
Senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
Ve benim
Bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
Anlarım bitkiden filan
Ama anlatamam
Toprağın güneşle konuşmasını
Sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Sen bana ışık ver yeter
Bende filiz çok
Köklerim içimde gizlidir
Gelen giden açan soran bere budak yok
Bir şiir istersin
“İçinde benzetmeler olan”
Kusura bakma sevgilim
Heybemde sana benzeyecek kadar
Güzel bir şey yok


Uzun bir yoldan gelen
Tedariksiz katıksız bir yolcuyum
Yaralı yarasız sevdalardan geçtim
Koynumda bir beyaz kağıt boşluğu
Her şeyi anlattım
Olan olmayan acıtan sancıtan
Bilsem ki sana varmak içindi
Bütün mola sancıları
Bütün stabilize arkadaşlıklar
Daha hızlı koşardım
Severadım gelirdim

Gözlerinin mercan maviliğine

Sana bakmak
Suya bakmaktır
Sana bakmak
Bir mucizeyi anlamaktır

Sağa sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
Aşk sorgusunda şahanem
Yalnız kelepçeler sanıktır
Ne yazsam olmuyor
Çünkü bilenler hatırlar
Hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
Bahçıvanlar değil tüccarlardır
Sen öyle göz
Sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
Sen teninde cennet kayganlığı iken
Sana şiir yazmak ahmaklıktır

Bir tek söz kalır
Dişlerimin arasından
Ben sana gülüm derim
Gülün ömrü uzamaya başlar

Verdiğim bütün sözler
Sende kalsın isterim
Ben sana gülüm derim
Gül sana benzediği için ölümsüz
Yazdığım bütün şiirler
Sana başlayan bir kitap için önsöz

Sana bakmak
Bir beyaz kağıda bakmaktır
Her şey olmaya hazır
Sana bakmak
Suya bakmaktır
Gördüğün suretten utanmak
Sana bakmak
Bütün rastlantıları reddedip
Bir mucizeyi anlamaktır 

Yılmaz ERDOĞAN

- İki buçuk saatte yazamadım, uğraştım uğraştım yazamadım. Bu kadar çıktı.

- Sonra gelirim yine, görüşürüz.

- İyi bayramlar.

9 Temmuz 2014 Çarşamba

Glossa #04

- Merhaba.

- Bazen varlığın içinde yanlış bir noktaya dokunup yokluğun ortasına düşecekmişiz geliyor. Yanlış bir şeyler yapacağız ve sistem kapanacak. Kara deliğin çekim alanına girip dönüşü olmayan sonsuz bir yolculuğa çıkıp, hiçin içinde kaybolup gideceğiz. Yokluğun varlıktan daha kötü olduğunu düşünüyor olabilirsiniz ama bunu kanıtlayacak hiçbir şey yok bildiğiniz üzere. Yokun adı negatif çağrışım yapabilir ama renksiz bir karanlığın göbeği çok da iyi olabilir. Tabi bu yokluğu sadece maddesel yokluk olarak algılamak abesle iştigal olur; külliyen yokluktan bahsediyorum. Duygular yok, hisler yok, dokunuşlar yok, kötü olan tüm şeyler olmadığı gibi iyi olan hiçbir şey de yok. Ahlak yok, din yok, tanrılar ve kutsallar da yok. Işık yok, hava yok, manyetik ve elektrik alan da yok. Tertemiz bir karanlık, renksiz. Ne demişti Nietzsche, "Yokluk büyük varlıktır azizim, yeter ki fark edebilesin." Girizgahta bahsettiğim yanlış nokta bir diğer bakış açısıyla fark etme noktası, fark ufku. Çünkü aslında hiçbir maddenin bizim olmadığını fark ettiğimiz anda o karanlık yokluğa düşeriz, her şey ve herkes anlamını ve kişide mevcut özelliğini yitirir. Umut da söner o noktada, bu bence çok güzel bir durum olur. Çünkü umut insanı yavaş yavaş öldürür, belli etmez. Yine Nietzsche şöyle buyurmuştu: "Umut sadece eziyetin süresini artırır." Ben bir Homo sapiens sapiens olarak istemeden de umut ediyorum, elimde değil. Ancak ironik ya, bu yokluk da benim umudumdur. Yokluk mevcudiyeti sıfırlayarak nötr dünyaya dönüşür, bu da sonsuz ferahlıktır, sonsuz huzurdur.

- Zincirleri kıralım, sınırları çiğneyelim, kuralları yok sayalım. Özgürlük bizim temelimizdir, mayamızdır, bizim esîr maddemizdir; görmeyiz, hissetmeyiz, duymayız belki ama vardır, oradadır, üstümüzdedir ve hep olacaktır. Tanrı'nın varlığı sırf bu sebepten tek kalemde reddedilebilir. Din insanın özgürlüğüne vurulmuş neşterdir. Hani bu aslında ütopyadan öteye gidemeyen sosyalizm, komünizm gibi düşünceler var ya, hepsinin asıl temeli sınırları olabildiğince genişletilmiş siyasal ve sosyal hayattır. Yıl 2014, özgürlük hapsedilmiş durumda. Kontrol mekanizmaları dört bir yanımızda, sınırlar bizi şeffaf bir hapishaneye kıstırmış durumda. Bunu aştığımız gün; atalarımızın bize bıraktığı genetik mirasın hakkını gerçekten vermiş olacağız. Wilhelm Friedrich Hegels'in dediği gibi: "Sınırlamaların farkında olmak, şimdiden onların ötesinde olmaktır."

- Uzak. Bu hususta TDK hazretleri şöyle buyurmuş: "Gidilmesi çok süren, çok ötelerde bulunan, ırak, yakın karşıtı." Hepsi ayrı ayrı doğru, bir araya gelince daha da doğru. Bu uzak -her sıfat gibi- göreceli bir kelime. Hatta görecesi sadece kişiden kişiye değil, kişi içinde de değişiyor. Bazen evden Moda o kadar uzak geliyor ki, "ulan otur hadi evinde, boşver şimdi parkı bahçeyi" deyip yerimden kıpırdamıyorum. Bazen sırf kafama estiği için çıkıp gidiyorum; çok da uzak değil diyorum, ne olacak, gideyim. Bursa-İstanbul arası 1 saat 45 dakika. İstanbul'da evden çıkıp Bursa'da eve girmem yaklaşık 2 saat 30 dakika sürüyor. Bazen "şurası Bursa, gidivereyim" diyorum; bazen "Kim gidecek şimdi o kadar yolu o kadar saat" diyorum. Kendi içimde sürekli çelişiyorum, fikirlerim çelikten kılıçlarını tokuşturuyor beynimde. Ama şu an görece kabul etmeyen bir mesafeden bahsedeceğim size, 10 000 km. 14 saat, biraz daha azı veya fazlası. Koskoca bir Atlas Okyanusu mevzubahis. Hani şu Atlantis'i yutan, ortası kırık, üst ucunda İzlanda olan, dibinde Titanik yatan Atlas Okyanusu. Adını Iapetos ve Klymene'nin en güçlü evladından alan Atlas Okyanusu. Gitmekle bitmez bir mesafe. Ancak zaman geçiyor, bu tesellisi. Zaman geçiyor ve zaman geliyor artık.

 
- Müthiş gibi müthiş bir kelimenin asıl anlamının dehşet veren olmasını bir türlü anlamlandıramıyorum.

- "Bugün günlerden güzellik; sefa geldin hoş geldin. Ah bu yağmur yalnızlığımmış, dindim efendim. Sen bana yangın ol efendim, ben sana rüzgar. Tutuşsun gün, yansın geceler; zamanımız dar."

-

Hoş geldin!
Kesilmiş bir kol gibi
omuz başımızdaydı boşluğun...
Hoş geldin!
Ayrılık uzun sürdü.
Özledik.
Gözledik...
Hoş geldin!
Biz
bıraktığın gibiyiz.
Ustalaştık biraz daha
taşı kırmakta,
dostu düşmandan ayırmakta...
Hoş geldin.
Yerin hazır.
Hoş geldin.
Dinleyip diyecek çok.
Fakat uzun söze vaktimiz yok.
Yürüyelim...
 
N.Hikmet

- Yakında siteyi blogger alt yapısından taşıyıp gerçek bir web siteye dönüştüreceğim, uğraşmaya mecalim yok. Uğraşırsam haber veririm.

- Yalnız yaşamak bir kişinin makul bir fiyatla yaşayabileceği en büyük lüks galiba. Yalnız yaşarsın, sefaletten kurtulamazsın; ona yorum yapamam. Ancak ortalama bir hayat içerisinde yalnız yaşamak muazzam bir şey. Herkesin kendi öz devleti sayılan ev sınırları tamamen senin kanunlarınla yönetiliyor. Sıkıldığın bir şey olduğunda kanun hükmünde kararnamelerle düzeltebiliyorsun kimseye danışmadan. Canın ne isterse o başbakan oluyor. Ben galiba kutudan hallice evimi özledim biraz, ondan oluyor hep.

- Büyük büyük dedemlerin memleketi Brezilya çok kötü rezil oldu dün akşam. Sao Paulo'luyuz biz atadan. Çok üzüldüm ben. 3-0, 4-0 kabul edilebilir skorlar; 6-0 bile bir yere kadar kabul edilebilir. Ancak 7-1 nedir? Çok kırgınım. Ancak bizimkisi kupa aşkı değil bayrak aşkı. #SeleçãoBrasileira 
 

- Pazar günü Metallica konseri var. Dün gibi sabahın 10'unda bilgisayarın başına kurulup bileti almam. Ne ara geldi konser anlamadım. Çok heyecanlıyım ancak, çok da mutluyum. Çok güzel olacağına şüphem yok. İyi ki varsınız koca adamlar, iyi ki varsınız.


- Dövme konusunda kendimi ciddi anlamda sınırlamam lazım yoksa aklımdaki dövmelerle yakuza olur çıkarım.

- Bu kadar, bitti.

- Öperler.

1 Temmuz 2014 Salı

Glossa #03

- Hoşgeldiniz. Buyrun.

- Yalnızlık totaliter ve anti demokratiktir. Faşisttir de aynı zamanda. Ancak bu güne kadar hiçbir ideoloji, hiçbir fikir akımı veya ideal aşkın karşısında duramamıştır. Aşk her şeyin üstünde duracak kadar kuvvetli ve kudretlidir. Yalnızlık da aşkın karşısında duramaz tabiki, yıkılır gider.

- Bazen karışık saçlarının arasından yükselen güzel koku da cennetin kokusu olabilir. Emin değilim, yani cennet varsa kesin öyledir de cennetin varlığından emin değilim.

- Hangi tasvir ve tezahüre sığınmam gerek bilmiyorum ama kelimelerin anlam yetisi kayboluyor, hani ne desen de boş kalıyor ya, öyle be. Çok da üstüne düşmeden, uzaktan bakarak, gülümseyerek, buradan ya, oturduğum yerden. Sabır kapıyı açar, emin olabilirsiniz. Sabreden kuvveti de çareyi de kendinde bulur.

- Ben sabretmeyi yedinci günün sonunda çılgın gibi kaşınan dövmeyi kaşımayarak öğrendim. Öyle sağlam bir irade sahibi oldum ki, kolay kolay sallanmaz, sallansa da devrilmez.

- Sakallarımı kesmekle kesmemek arasındaki ince çizgi arasında bi o yana koşuyorum, bi bu yana koşuyorum. Kıyamıyorum ancak acayip sıkıldım. Çeşitli tepkiler de alıyorum ancak çok güzel uzadılar. Ancak bu sıcak havalarda sıkıntıdan başka bir şey değil. Çok arada kaldım ya, dur bakalım.

- Dövme sildiricem diye yazmıştım ya, sildirdim. Yani daha silinmedi ama birkaç güne eser kalmayacak diye umuyorum. Eşe dosta ve tüm Türkiye'ye hayırlı olsun.

- Bu yazının ilk 4 paresini Dünya Kupası'nın başladığı gün yazdım. Ancak takıldım kaldım sonra, aklım kilitlendi, ellerim yazamaz oldu. Böyle olunca araya vakit girdi hayli. Ancak ciddi bir bahanem var. Tüm düşünce mekanizmalarımı kapattım, detaylı düşünme dairelerine kilit vurdum. Ağustosun başına kadar da açmayı düşünmüyorum, 5'ine kadar falan. Sonra çok detaylı konuşuruz yine, ben size yine detaylı anlatırım, siz az az okursunuz.

- Geçenlerde kendime çeşitli cüzdanlar aldım, iki tane. Biri ortalama her erkeğin beğeneceği cinsten; kartlık sayfaları da var, para gözü de geniş, bayağı yakışıklı bir cüzdan. Diğeri ise yılan derisi. Bir an dünyadaki yerimi, konumumu ve varlık sebebimi unuttum, 20 yaşında Türk milliyetçisi kimliğimi de yoksaydım, gittim kendime yılan derisi cüzdan aldım. Sonradan fark ettim hiç olağan bir görüntü olmadığını ama bulaştım bir kere.

- Ramazan geldi, çok üzgünüm. Hayatım boyunca kimsenin dinine müdahil olmadım, kimseyi dininden dolayı yargılamadım, kimseyi dininden dolayı aşağılamadım veya hakir görmedim. Ancak üzülerek fark ediyorum ki artık Türkiye'de din inanılmaz bir baskı unsuruna dönüştü iktidarın büyük çabasıyla. Yaklaşık 80 yıl boyunca uyuyan -ara sıra uyanan- padişah tebaası sonunda tamamen uyandı. Atatürk'ün büyük çabası ve Türk milletinin desteğiyle kurulan laik Türkiye Cumhuriyeti tamamen bir Sünni Müslüman devletine dönüştü. Bu konuya bağlı olarak da herkesin inanması gerekirmiş gibi bir tavır tezahürat buldu. Neden? Neden körü körüne inanmak zorunda olalım, neden sizin düşündüğünüzü düşünmek; sizin taptığınıza tapmak zorunda olalım? Bu mudur insanlığın temeli? Bu mu İslam'ın güzel (!) ahlakı? Ben bunları yazdım diye yine nefret edilen olurum, olsun. Keşke pırıldayan zekanızı bir nebze kullanıp sadece sorgulayabilseniz. Kimseye inan ya da inanma demem, kimse başka birine inan ya da inanma diyemez. Ancak sorgulanan fikirler her zaman daha sağlıklıdır.

- Yıllarca kaka kakalin kakalin kamaya diye bildiğimiz şarkının kalinka kalinka kalinka maja olduğunu öğrenmek beni biraz üzdü. Ancak ondan daha fazla üzen şey sözleri oldu. Hiç Rusça bilmeyen bir adam -sen, ben, biz- Kızılordu'nun hücum marşı, Stalingrad'ın fon müziği, Leningrad'ın mırıldanan şarkısı, Moskova'nın postal sesleriyle şenlenen gürültüsü sanar. Ancak kalinka hakkında tam doğru olmasa da edindiğim bilgiler: uğur böceği, vişne ağacı, ardıç ağacının meyvesi, kısaca berry. Benim tatlı berrym diyor, gürül gürül. E öyle demesene madem be kardeşim, naif naif söylesene.

-
Gitgide alışıyorum sana....
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...
Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni, bana olan alışkanlığınla
yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...

Oysaki her zaman ve günün her saatinde
yanında olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan
pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı...
Bütün zamanlarını zamanlarımla karıştırıp
emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
"Bana alış" demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın bir gün...
Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan gözlerin,
o zaman en güzeli görecek bende! Alışkanlığınla,
sevginle yepyeni bir "ben" yaratacaksın benden!

İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle
mukayese edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım diyordum.
Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu
kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum.

Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim
senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım.
Sevginle bir aynayım şimdi. Bana bakanlar baştanbaşa
seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz.
İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan.
Her yerde iki olduğumuz için
bir bütün haline geliyoruz durmadan...

Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni...
Durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden...
Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri...
Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum...
Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık...

Seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna inandıramaz....
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum...
Beni yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun.
Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların üstünde...
Uzun süren bir baygınlık sonrasının
o anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...
Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
seninle vardığım yüksekliğe erişemez...

Açılmış bütün kuyuların derinliği
içimde seni bulduğum yer kadar derin değil...
Alışkanlık kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi birdenbire tutuştu.
Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara kadar uzanıyor.
Hiç bir su, bu ateşi söndüremez artık.
Nehirle, denizler boşalsa üstümüze hiç sönmeyeceğimizi biliyorum.
Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde
bizden güçlüsü olmayacak!
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü de olacağız seninle...
Bu bir sonun değil bir varoluşun başlangıcıdır.
Geçmişteki tüm alışkanlıkların bana alışmanı önleyemez artık...

Ümit Yaşar OĞUZCAN

- Daha yazacağım hayli şey vardı ancak kelimeleri toparlayamadım. Bu kadar olsun madem bugünlük.

- Öperler.

11 Haziran 2014 Çarşamba

Glossa #02

- Selam, aşk ateş olmuş şarabımda, saçlarınız sarhoş sevgili okurlar. Hoşgeldiniz. Geceler de sarhoş.

- Her hissin vücudun sisteminde bir karşılığı var mıdır? Bariz örnekler var, mesela utanınca yanakların kızarması, mutlu olunca gülmek, çok üzülünce ağlamak gibi. Ancak her hisse bu karşılığı bulabilir miyiz? Mesela aşkın vücuttaki yansıması nedir? Salak salak gülmek mi? Neden olmasın ki? :) Ama genele vuramayız işte bunu, kimisi de aşık olunca o kadar ciddi olur ki, herhalde dünyası başına yıkıldı dersin. Öyle bir ciddiyet. Sabahattin Ali demiş: "O beni mahzun zannediyordu. Halbuki değildim. Şimdi gülemeyecek kadar mesuttum ve saadetimi ciddiye alıyordum."; ne güzel demiş. Mutluluk ciddiye alınacak bir şey, en azından alınması gereken bir şey. Çünkü o kadar zor ki bulmak gerçek mutluluğu, yok dediğin şeyi baştan yaratırsın da mutluluğu bulamazsın öyle kolay kolay. Bulunca bırakmamak lazım, nadide bir çiçek gibi davranmak, etrafını pamuklarla donatıp onun refahını sağlamak lazım. Hem ömür boyu mutluluk, hem de win-win.

- Ruhumu çekip içimden al ve o ruhun yerine sal kelebekleri. Adı mutluluk olsun bu kelebeklerin. Ruhumu bir kenarda sakla ama. Sonra kelebekleri izleyelim birlikte, günlerce izleyelim, aylarca izleyelim, yıllarca izleyelim. Kelebekler camdan bir vazoya vurur gibi çarptıkça bedenime gülümseyelim. Gülümseme sonsuzluğa ulaşsın, mutluluk da keza. Sanki sabahlar hiç doğmayacakmış gibi izleyelim kelebekleri, titrek bir alevin ışığında. Yıldızlar bir bir parıldasın ve şarkısını söylesin gür çiçekli ormanların. Sonra güneş selamlasın kavuniçi renginde bizi. Kelebekler kalsın, kelebekler sonsuza yaşasın.

- Eylül akşamı, sıcak ama serin de. Yazdan kalmış ama güzü de selamlamış bir eylül akşamı. Güneş batmış, yıldızlar sahnede, ay gökyüzünün öbür ucunda eski dostunu selamlıyor. Küçük kuşlar yuvalarına çekilmiş, kediler uyuyor, köpekler uyuyor. Denizin şırıltısı nerede olsan duyulacak gibi, neşeli. Ateş böcekleri sanki önemli bir haber taşıyan ulak gibi uçuşuyor. Saatler akıyor, deniz duruluyor. Ay tam alnının üstünde, ateş böcekleri saçlarına dolanmış. Uzaktan bir müzik eşlik ediyor tüm güzelliklere. Aslında kimsenin cesaret edemediği kadar güzel bu akşam. Yıldızlar daha güçlü parlıyor, ay gülümsüyor artık. Ateş böcekleri gökyüzüne doğru yükseliyor. Bir meltem esiyor denizi aşarak, deniz kokuyor saçların. Sonra her şey daha da güzel bir hal alıyor artık. Gökyüzünün pembesi önümü ardımı sarmış, az sonra güneş görünüyor. Bütün bir gülümseme kaplıyor yüzünü, parçalanmamış ve masumiyetin canlı örneği gibi. O an bir soğuk çöküyor ama gülümsemen yine dağıtıyor hepsini. Güneş utangaçlığını atıp yarı beline kadar yükseliyor denizin üstünde. Artık gün başladı ve gülümsemen hala çok masum, hala çok güzel, hala parçalanmamış.

- Ne kadar mı güzel, Kadıköy kadar. Elinde yeni tutuşmuş bir sigarayla Haldun Taner'in tam önünden Haydarpaşa'yı izlediğini varsay. O kadar güzel.


- Uyuyamamak insanın en büyük lanetidir, aksi ispatlanamaz. Bir insan uyudukça büyür, bunu bilimsel olarak söylemiyorum. Her rüya bir yaştır, bir yaş sayılır, +1 varsayarsın. Ben 20 yaşındayım şimdi bilindiği kadarıyla. Doğduğum yıldan hesapla 20 diyorlar. 16 yıldır rüya gördüğümü varsayalım, 5840 gün eder. 20 gününü uyumamış olsam; 5820 rüya. 5820 YAŞ. Bunun istediğin kadarını unut, sil ya da, görmemiş say. 2910 eder. İşte bu gerçek yaşım. Rüyaların kadar yaşar, rüyaların kadar yaşlanırsın.

- Besaş'tan o kadar güzel ekmek kokusu geliyor ki, bir kalıp tereyağı alıp kapısına dayanmak istiyorum. Biraz da tuz serpersem üstüne, 5 yaşına dönüveririm. Dedemin 1050 Konutlar'daki mavi boyalı evine dönerim. İğde ağacının altına dönerim. Mis gibi kokular içinde lezzetlerin en güzeli belki. Çabuk geçti be yıllar. Masumiyetimizi de kaybettik, düşüncelerimizi de kirlettik. Dünya kirlendikçe biz de kirlendik. Veyahut şöyle diyeyim, büyüdükçe dünyanın kirine bulandık. Artık çok yapay ve çok üstünkörü her şey. Sevmek kutsalımız kaldı, bunu ne kadar değerlendirebiliriz, bunun üstünde durmak lazım artık.

- "Bir gece öyle bir gel ki, dağıtarak saçlarını. Güzelsin, öyle güzel. Bir eylül akşamında yanıma gel."

- Sanki her şeyi burada öylece bırakıp gidiverecekmişim gibi, her şeyi kendi haline bırakıp giderim gibi. Bu gökyüzünü bırakırmışım, bu yıldızlara küsermişim gibi. Küsmem ki, bırakmam ki. Neden bırakayım? Benim olan, bu dünya üzerinde bana düşen güzelliğin bir parçası değil mi bu gökyüzü, bu yıldızlar? Kesinlikle öyle. Gitmem öyleyse.

- Günlerim o kadar güzel geçiyor ki, ciddi anlamda bir sıkıntı olduğunu düşünmeye başladım. Yani yok hiç sitemim, valla çok mutluyum da; alışık değilim yıllardır bu kadar güzel geçen zamana. Her şey o kadar yerli yerinde, sistematik ve huzur verici ki; ortalama bir insanın isteyebileceği bir seviyedeyim. Mümkünse ömür boyu böyle yaşamak istiyorum, mümkün değilse de ömrümün büyük kısmını böyle geçirmek istiyorum. Bakalım, olacak, gayet güzel olacak. Yarınlara umutla bakıyorum, gülümseyerek bakıyorum.

- "Raif ben şimdi gidiyorum ama ne zaman çağırırsan gelirim." Gidiyorum şimdilik, geleceğim ama, söz.

Blog Arşivi