- Yalnızlık totaliter ve anti demokratiktir. Faşisttir de aynı zamanda. Ancak bu güne kadar hiçbir ideoloji, hiçbir fikir akımı veya ideal aşkın karşısında duramamıştır. Aşk her şeyin üstünde duracak kadar kuvvetli ve kudretlidir. Yalnızlık da aşkın karşısında duramaz tabiki, yıkılır gider.
- Bazen karışık saçlarının arasından yükselen güzel koku da cennetin kokusu olabilir. Emin değilim, yani cennet varsa kesin öyledir de cennetin varlığından emin değilim.
- Hangi tasvir ve tezahüre sığınmam gerek bilmiyorum ama kelimelerin anlam yetisi kayboluyor, hani ne desen de boş kalıyor ya, öyle be. Çok da üstüne düşmeden, uzaktan bakarak, gülümseyerek, buradan ya, oturduğum yerden. Sabır kapıyı açar, emin olabilirsiniz. Sabreden kuvveti de çareyi de kendinde bulur.
- Ben sabretmeyi yedinci günün sonunda çılgın gibi kaşınan dövmeyi kaşımayarak öğrendim. Öyle sağlam bir irade sahibi oldum ki, kolay kolay sallanmaz, sallansa da devrilmez.
- Sakallarımı kesmekle kesmemek arasındaki ince çizgi arasında bi o yana koşuyorum, bi bu yana koşuyorum. Kıyamıyorum ancak acayip sıkıldım. Çeşitli tepkiler de alıyorum ancak çok güzel uzadılar. Ancak bu sıcak havalarda sıkıntıdan başka bir şey değil. Çok arada kaldım ya, dur bakalım.
- Dövme sildiricem diye yazmıştım ya, sildirdim. Yani daha silinmedi ama birkaç güne eser kalmayacak diye umuyorum. Eşe dosta ve tüm Türkiye'ye hayırlı olsun.
- Bu yazının ilk 4 paresini Dünya Kupası'nın başladığı gün yazdım. Ancak takıldım kaldım sonra, aklım kilitlendi, ellerim yazamaz oldu. Böyle olunca araya vakit girdi hayli. Ancak ciddi bir bahanem var. Tüm düşünce mekanizmalarımı kapattım, detaylı düşünme dairelerine kilit vurdum. Ağustosun başına kadar da açmayı düşünmüyorum, 5'ine kadar falan. Sonra çok detaylı konuşuruz yine, ben size yine detaylı anlatırım, siz az az okursunuz.
- Geçenlerde kendime çeşitli cüzdanlar aldım, iki tane. Biri ortalama her erkeğin beğeneceği cinsten; kartlık sayfaları da var, para gözü de geniş, bayağı yakışıklı bir cüzdan. Diğeri ise yılan derisi. Bir an dünyadaki yerimi, konumumu ve varlık sebebimi unuttum, 20 yaşında Türk milliyetçisi kimliğimi de yoksaydım, gittim kendime yılan derisi cüzdan aldım. Sonradan fark ettim hiç olağan bir görüntü olmadığını ama bulaştım bir kere.
- Ramazan geldi, çok üzgünüm. Hayatım boyunca kimsenin dinine müdahil olmadım, kimseyi dininden dolayı yargılamadım, kimseyi dininden dolayı aşağılamadım veya hakir görmedim. Ancak üzülerek fark ediyorum ki artık Türkiye'de din inanılmaz bir baskı unsuruna dönüştü iktidarın büyük çabasıyla. Yaklaşık 80 yıl boyunca uyuyan -ara sıra uyanan- padişah tebaası sonunda tamamen uyandı. Atatürk'ün büyük çabası ve Türk milletinin desteğiyle kurulan laik Türkiye Cumhuriyeti tamamen bir Sünni Müslüman devletine dönüştü. Bu konuya bağlı olarak da herkesin inanması gerekirmiş gibi bir tavır tezahürat buldu. Neden? Neden körü körüne inanmak zorunda olalım, neden sizin düşündüğünüzü düşünmek; sizin taptığınıza tapmak zorunda olalım? Bu mudur insanlığın temeli? Bu mu İslam'ın güzel (!) ahlakı? Ben bunları yazdım diye yine nefret edilen olurum, olsun. Keşke pırıldayan zekanızı bir nebze kullanıp sadece sorgulayabilseniz. Kimseye inan ya da inanma demem, kimse başka birine inan ya da inanma diyemez. Ancak sorgulanan fikirler her zaman daha sağlıklıdır.
- Yıllarca kaka kakalin kakalin kamaya diye bildiğimiz şarkının kalinka kalinka kalinka maja olduğunu öğrenmek beni biraz üzdü. Ancak ondan daha fazla üzen şey sözleri oldu. Hiç Rusça bilmeyen bir adam -sen, ben, biz- Kızılordu'nun hücum marşı, Stalingrad'ın fon müziği, Leningrad'ın mırıldanan şarkısı, Moskova'nın postal sesleriyle şenlenen gürültüsü sanar. Ancak kalinka hakkında tam doğru olmasa da edindiğim bilgiler: uğur böceği, vişne ağacı, ardıç ağacının meyvesi, kısaca berry. Benim tatlı berrym diyor, gürül gürül. E öyle demesene madem be kardeşim, naif naif söylesene.
-
Gitgide alışıyorum sana....
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...
Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni, bana olan alışkanlığınla
yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...
Oysaki her zaman ve günün her saatinde
yanında olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan
pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı...
Bütün zamanlarını zamanlarımla karıştırıp
emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
"Bana alış" demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın bir gün...
Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan gözlerin,
o zaman en güzeli görecek bende! Alışkanlığınla,
sevginle yepyeni bir "ben" yaratacaksın benden!
İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle
mukayese edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım diyordum.
Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu
kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum.
Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim
senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım.
Sevginle bir aynayım şimdi. Bana bakanlar baştanbaşa
seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz.
İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan.
Her yerde iki olduğumuz için
bir bütün haline geliyoruz durmadan...
Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni...
Durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden...
Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri...
Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum...
Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık...
Seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna inandıramaz....
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum...
Beni yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun.
Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların üstünde...
Uzun süren bir baygınlık sonrasının
o anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...
Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
seninle vardığım yüksekliğe erişemez...
Açılmış bütün kuyuların derinliği
içimde seni bulduğum yer kadar derin değil...
Alışkanlık kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi birdenbire tutuştu.
Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara kadar uzanıyor.
Hiç bir su, bu ateşi söndüremez artık.
Nehirle, denizler boşalsa üstümüze hiç sönmeyeceğimizi biliyorum.
Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde
bizden güçlüsü olmayacak!
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü de olacağız seninle...
Bu bir sonun değil bir varoluşun başlangıcıdır.
Geçmişteki tüm alışkanlıkların bana alışmanı önleyemez artık...
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...
Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni, bana olan alışkanlığınla
yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...
Oysaki her zaman ve günün her saatinde
yanında olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan
pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı...
Bütün zamanlarını zamanlarımla karıştırıp
emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
"Bana alış" demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın bir gün...
Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan gözlerin,
o zaman en güzeli görecek bende! Alışkanlığınla,
sevginle yepyeni bir "ben" yaratacaksın benden!
İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle
mukayese edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım diyordum.
Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu
kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum.
Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim
senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım.
Sevginle bir aynayım şimdi. Bana bakanlar baştanbaşa
seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz.
İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan.
Her yerde iki olduğumuz için
bir bütün haline geliyoruz durmadan...
Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni...
Durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden...
Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri...
Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum...
Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık...
Seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna inandıramaz....
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum...
Beni yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun.
Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların üstünde...
Uzun süren bir baygınlık sonrasının
o anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...
Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
seninle vardığım yüksekliğe erişemez...
Açılmış bütün kuyuların derinliği
içimde seni bulduğum yer kadar derin değil...
Alışkanlık kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi birdenbire tutuştu.
Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara kadar uzanıyor.
Hiç bir su, bu ateşi söndüremez artık.
Nehirle, denizler boşalsa üstümüze hiç sönmeyeceğimizi biliyorum.
Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde
bizden güçlüsü olmayacak!
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü de olacağız seninle...
Bu bir sonun değil bir varoluşun başlangıcıdır.
Geçmişteki tüm alışkanlıkların bana alışmanı önleyemez artık...
Ümit Yaşar OĞUZCAN
- Daha yazacağım hayli şey vardı ancak kelimeleri toparlayamadım. Bu kadar olsun madem bugünlük.
- Öperler.
- Öperler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder