9 Temmuz 2014 Çarşamba

Glossa #04

- Merhaba.

- Bazen varlığın içinde yanlış bir noktaya dokunup yokluğun ortasına düşecekmişiz geliyor. Yanlış bir şeyler yapacağız ve sistem kapanacak. Kara deliğin çekim alanına girip dönüşü olmayan sonsuz bir yolculuğa çıkıp, hiçin içinde kaybolup gideceğiz. Yokluğun varlıktan daha kötü olduğunu düşünüyor olabilirsiniz ama bunu kanıtlayacak hiçbir şey yok bildiğiniz üzere. Yokun adı negatif çağrışım yapabilir ama renksiz bir karanlığın göbeği çok da iyi olabilir. Tabi bu yokluğu sadece maddesel yokluk olarak algılamak abesle iştigal olur; külliyen yokluktan bahsediyorum. Duygular yok, hisler yok, dokunuşlar yok, kötü olan tüm şeyler olmadığı gibi iyi olan hiçbir şey de yok. Ahlak yok, din yok, tanrılar ve kutsallar da yok. Işık yok, hava yok, manyetik ve elektrik alan da yok. Tertemiz bir karanlık, renksiz. Ne demişti Nietzsche, "Yokluk büyük varlıktır azizim, yeter ki fark edebilesin." Girizgahta bahsettiğim yanlış nokta bir diğer bakış açısıyla fark etme noktası, fark ufku. Çünkü aslında hiçbir maddenin bizim olmadığını fark ettiğimiz anda o karanlık yokluğa düşeriz, her şey ve herkes anlamını ve kişide mevcut özelliğini yitirir. Umut da söner o noktada, bu bence çok güzel bir durum olur. Çünkü umut insanı yavaş yavaş öldürür, belli etmez. Yine Nietzsche şöyle buyurmuştu: "Umut sadece eziyetin süresini artırır." Ben bir Homo sapiens sapiens olarak istemeden de umut ediyorum, elimde değil. Ancak ironik ya, bu yokluk da benim umudumdur. Yokluk mevcudiyeti sıfırlayarak nötr dünyaya dönüşür, bu da sonsuz ferahlıktır, sonsuz huzurdur.

- Zincirleri kıralım, sınırları çiğneyelim, kuralları yok sayalım. Özgürlük bizim temelimizdir, mayamızdır, bizim esîr maddemizdir; görmeyiz, hissetmeyiz, duymayız belki ama vardır, oradadır, üstümüzdedir ve hep olacaktır. Tanrı'nın varlığı sırf bu sebepten tek kalemde reddedilebilir. Din insanın özgürlüğüne vurulmuş neşterdir. Hani bu aslında ütopyadan öteye gidemeyen sosyalizm, komünizm gibi düşünceler var ya, hepsinin asıl temeli sınırları olabildiğince genişletilmiş siyasal ve sosyal hayattır. Yıl 2014, özgürlük hapsedilmiş durumda. Kontrol mekanizmaları dört bir yanımızda, sınırlar bizi şeffaf bir hapishaneye kıstırmış durumda. Bunu aştığımız gün; atalarımızın bize bıraktığı genetik mirasın hakkını gerçekten vermiş olacağız. Wilhelm Friedrich Hegels'in dediği gibi: "Sınırlamaların farkında olmak, şimdiden onların ötesinde olmaktır."

- Uzak. Bu hususta TDK hazretleri şöyle buyurmuş: "Gidilmesi çok süren, çok ötelerde bulunan, ırak, yakın karşıtı." Hepsi ayrı ayrı doğru, bir araya gelince daha da doğru. Bu uzak -her sıfat gibi- göreceli bir kelime. Hatta görecesi sadece kişiden kişiye değil, kişi içinde de değişiyor. Bazen evden Moda o kadar uzak geliyor ki, "ulan otur hadi evinde, boşver şimdi parkı bahçeyi" deyip yerimden kıpırdamıyorum. Bazen sırf kafama estiği için çıkıp gidiyorum; çok da uzak değil diyorum, ne olacak, gideyim. Bursa-İstanbul arası 1 saat 45 dakika. İstanbul'da evden çıkıp Bursa'da eve girmem yaklaşık 2 saat 30 dakika sürüyor. Bazen "şurası Bursa, gidivereyim" diyorum; bazen "Kim gidecek şimdi o kadar yolu o kadar saat" diyorum. Kendi içimde sürekli çelişiyorum, fikirlerim çelikten kılıçlarını tokuşturuyor beynimde. Ama şu an görece kabul etmeyen bir mesafeden bahsedeceğim size, 10 000 km. 14 saat, biraz daha azı veya fazlası. Koskoca bir Atlas Okyanusu mevzubahis. Hani şu Atlantis'i yutan, ortası kırık, üst ucunda İzlanda olan, dibinde Titanik yatan Atlas Okyanusu. Adını Iapetos ve Klymene'nin en güçlü evladından alan Atlas Okyanusu. Gitmekle bitmez bir mesafe. Ancak zaman geçiyor, bu tesellisi. Zaman geçiyor ve zaman geliyor artık.

 
- Müthiş gibi müthiş bir kelimenin asıl anlamının dehşet veren olmasını bir türlü anlamlandıramıyorum.

- "Bugün günlerden güzellik; sefa geldin hoş geldin. Ah bu yağmur yalnızlığımmış, dindim efendim. Sen bana yangın ol efendim, ben sana rüzgar. Tutuşsun gün, yansın geceler; zamanımız dar."

-

Hoş geldin!
Kesilmiş bir kol gibi
omuz başımızdaydı boşluğun...
Hoş geldin!
Ayrılık uzun sürdü.
Özledik.
Gözledik...
Hoş geldin!
Biz
bıraktığın gibiyiz.
Ustalaştık biraz daha
taşı kırmakta,
dostu düşmandan ayırmakta...
Hoş geldin.
Yerin hazır.
Hoş geldin.
Dinleyip diyecek çok.
Fakat uzun söze vaktimiz yok.
Yürüyelim...
 
N.Hikmet

- Yakında siteyi blogger alt yapısından taşıyıp gerçek bir web siteye dönüştüreceğim, uğraşmaya mecalim yok. Uğraşırsam haber veririm.

- Yalnız yaşamak bir kişinin makul bir fiyatla yaşayabileceği en büyük lüks galiba. Yalnız yaşarsın, sefaletten kurtulamazsın; ona yorum yapamam. Ancak ortalama bir hayat içerisinde yalnız yaşamak muazzam bir şey. Herkesin kendi öz devleti sayılan ev sınırları tamamen senin kanunlarınla yönetiliyor. Sıkıldığın bir şey olduğunda kanun hükmünde kararnamelerle düzeltebiliyorsun kimseye danışmadan. Canın ne isterse o başbakan oluyor. Ben galiba kutudan hallice evimi özledim biraz, ondan oluyor hep.

- Büyük büyük dedemlerin memleketi Brezilya çok kötü rezil oldu dün akşam. Sao Paulo'luyuz biz atadan. Çok üzüldüm ben. 3-0, 4-0 kabul edilebilir skorlar; 6-0 bile bir yere kadar kabul edilebilir. Ancak 7-1 nedir? Çok kırgınım. Ancak bizimkisi kupa aşkı değil bayrak aşkı. #SeleçãoBrasileira 
 

- Pazar günü Metallica konseri var. Dün gibi sabahın 10'unda bilgisayarın başına kurulup bileti almam. Ne ara geldi konser anlamadım. Çok heyecanlıyım ancak, çok da mutluyum. Çok güzel olacağına şüphem yok. İyi ki varsınız koca adamlar, iyi ki varsınız.


- Dövme konusunda kendimi ciddi anlamda sınırlamam lazım yoksa aklımdaki dövmelerle yakuza olur çıkarım.

- Bu kadar, bitti.

- Öperler.

Hiç yorum yok:

Blog Arşivi