10 Haziran 2014 Salı

Glossa #01

- Merhaba değerli Kıssadan Hisse okuyucuları. Hoşgeldiniz, buyrunuz. Haziran 2012'den beri Kıssadan Hisse adı altında sürdürdüğüm, 68 parelik yazı dizisini bugün itibariyle sonlandırdım. Nadir de olsa yaptığınız güzel yorumlarınız, her birine minimum 200 barajını aştırdığınız için teşekkür ederim. Yeni başlangıçlar her zaman güzeldir, Glossa'ya hoş geldiniz.
- Bir insanın hayatına dahil olmak mı daha önemli? Yoksa bir insanı hayatına dahil etmek mi? Bir insanın hayatına dahil olduğunda aslında onu hayatına dahil etmiş sayılır mısın? Bence sayılmazsın. Çünkü bu dahiliyetin sınırları tam olarak belli değildir çoğu zaman. Bir insanın hayatının neresinde yer tuttuğumuzu tam anlamıyla hiçbir zaman bilemeyiz. Sözle açıklanabilecek bir şey değil çünkü. İnsan dediğimiz canlı zorlanmadan yalan söyleyebilen bir tür. Sözü ile her şeyi yalan yanlış söyleyebilir. Söze güvenemeyiz o yüzden bu aşamada. Bakışlar gayet açıklayıcı olabilir ama garantisi yok. Yani bunu anlamanın kesin bir yolu yok, oraya çıktık. Hissetmek lazım, hissetmeden hiçbir şekilde olmaz. Bu kadar kaotik bir durumun aslında çok güzel olması da ayrı kaotik. Biriyle tanışmak, birine hayatında yer vermek, biriyle anlaşmak, anlaşabilmek, konuşabilmek. Bunlar hep güzel şeyler. Bilmem fark ettiniz mi, bu saydıklarımın hepsi ve birkaçı daha birleşince çok daha güzel bir şey çıkıyor ortaya.

- Yaşamaktan ciddi anlamda keyif alıyorum son zamanlarda. Yaşadığımı hissediyorum. İstanbul o kadar güzel ki, dünyada hiçbir şehirle kıyas kabul etmez. Parlayan bir inci gibi desem eksik kalır, pırlanta desem; o bile sönük kalır. Değişik hissiyatlara gark olmuş durumdayım ki, bu durum beni ayrıca ve ayrıca mest ediyor. Yaşamak güzel, yaşayabilmek güzel, beni güzelliğe sürükleyen bu akıntının içinde keyfime bakıyorum.

- Son günlerde kafamı kurcalayan bir soru var. Birini hayatına alırken sınıflandırmasını en başta mı yaparsın, yoksa tanıdıkça o kendi sınıfını mı bulur? İkisi de ağır basıyor. En başta yaparsan, bu seni üzülmeye itebilir rahatlıkla ama hedefi olmayan insan boş insan olduğundan; ve bu durumda bir hedefin olduğundan güzel de olabilir. Tanıdıkça sınıfını bulması, hayatta başarısız olduğunu hissettirmeyecek bir şey, her şey kendi yerini bulur ve sen de müdahil olmazsan başarısızlık diye bir şey de olmaz. Kendi sınıfını bulacağı için de seni yormaz. Bakalım, iki türlüsü de açık duruyor. Göreceğiz hangisi, zamanla yine yazarım ben buraya.

- 2013'ün sonlarına doğru evde eğlencelik bir Veda albümü hazırlamıştım. Sonra devamını getirmek istedim, Ay adında albümün kayıtlarını bitirdim; vazgeçtim. 11 tane tam kayıtlı şarkıyı kenara koydum. Kayıp adında albümün kayıtlarını bitirdim, vazgeçtim. 9 tane tam kayıtlı şarkıyı kenara koydum. Daha sonra tamamen deneme yanılma yoluyla oluşturduğum 8 tane elektronik şarkının üzerine yoğunlaştım, 3'ünü silip baştan yazdım ve yanına 4 şarkı daha ekledim. Oldu mu sana FILTH: Crystal Dreams. Çok yakında iTunes Apple Store'da. Haziran'ın sonu gibi. 12 tane deli gibi, bombastik gibi şarkı. Kimisi pek durgun, kimisi kopkopluk. Ben yazarken, kaydederken, dinlerken çok eğlendim. Sıra sizde.


- Birinci sınıfı bitirip apar topar Bursa'ya döndüm. Aceleyle gelirken kesin bir şeyler unuttum dedim, inanmak istemedim ama unuttuğumdan da emindim. Bursa'ya geldiğimde farkettim: tek bir kitap bile almamışım. Sonra babil.com'u fark ettim, indirimli fiyatlar, kargo da bedava. Böyle güzel siteleri destekleyelim, bu işi bazı haydutların elinden kurtaralım, hepimiz kitap okuyalım.

- Bu dünyada pek çok çaresizlik var, hani insan çaresiz olduğunu hisseder de hiçbir şey yapamaz öyle kitlenir kalır ya, öyle kötü çaresizlikler dolu var. Ancak küller uçuşmasın diye küllüğe koyduğun suya sigaranı bırakmak ve söndüğünü izlemek çoğuyla kapışır, çoğunu tekte alır.

- Beni şımartmaya yemin etmiş gibisiniz...

https://soundcloud.com/filth01/her-ask-bir-gun-biter

- Annemin bir arkadaşı vardı eskiden, şimdi görüşüyorlar mı hala bilmiyorum, ben küçükken sık sık giderdik onlara. Sehpanın altına yatardım hep, oralara bir şeyler karalardım. Değiştirmedilerse sehpaları 6-11 yaşımdaki bütün düşüncelerim, bilincim, bilinçaltım orada duruyordur hala. Salakmışım cidden, ne yazıyosam elalemin sehpasının altına. İyi dövmemişler beni.

- Yakınlarda dövme sildireceğim ve ciddi anlamda ilk dövmemi yaptırdığım günden bin kat fazla tırsıyorum. Çok acıyormuş ya lan. Dövme yaptırırken hiç acımıyor bu arada, aklınızda olsun.

- Bugün canım o kadar sıkıldı, o kadar sıkıldı ki fasulye ayıkladım hayatımda ilk kez. 20 yaşında, sakallı saçlı, 3 yıla avukat çıkacak ben koca adam canım sıkıldı diye fasulye ayıkladım. Yarın bir gün günlere giderim diye çok çekiniyorum. Gitmesem keşke günlere falan. Ne işim var benim günde? Küçükken hep giderdim ananemle ama artık 20 yaşında olduğum için gitmemem Türk toplumunun huzur ve refahı için çok daha iyi. Gitmeyeyim. Daha da ayıklamam fasulye.

- Ananem demişken, dün bana dedemin eski plaklarından verdi. Dedem Motörhead dinliyormuş. Koskoca dedem Motörhead dinliyormuş. Bunu öğrenmem çok ilginçti ama bunu öldükten 3 sene sonra öğrenmem üzücü oldu biraz. Daha neler neler, o kadar güzel şeyler dinliyormuş ki dedem. Hey gidi aslan dedem be, 3 yılı aştı öleli.

- Fransızca öğrenmeye başladım. Nedeni yok, lazım olur.

- Bu dünyanın en güzel yeri Kadıköy. Hatta bütün evrenin, belki bütün kozmozun. Bu kadar güzel olunmaz, böyle nasıl güzel olabiliyor ki? Hem de hiçbir şey yapmadan. Her haliyle güzel bir de. Kar yağarken de, yağmur yağarken de, güneşliyken de, rüzgarlıyken de. Ant içtim, okulu bitirip derhal Kadıköy'e taşınacağım, bir an bekleyenin adına leke sürsünler, gururuyla oynasınlar.

- Son 1 ayda selfie olayının bokunu çıkarttım ben, artık selfie demeye dilim varmıyor. Daha başka, daha güzel bir isim bulmak gerek. Zira selfie bayağı geliyor bana, sonuçta koskoca mebusla, Fenerbahçe'nin kaptanıyla falan selfie çekinmiş adamım, başka bir isim vermek lazım artık.

- GEÇEN ÜSKÜDAR'DA NE ISLANDIM BE.


- Bazen sırf eve gelip çoraplarımı çıkardığım için mutlu olabiliyorum. Ne vizyonsuz adamım lan ben. Böyle şeylerden mutlu olunur mu? VİZYONUMUZ: Tatatatatatatatata MİSYONUMUZ: Jajajajajajajajaa ama aslında küçük esnaf. Anlamadıysanız çok şeyapmayın.

- Ufak ufak çocuklara yamuk yumuk isimler koyuyorlar ya, çok sinirim bozuluyor benim. Yani yamuk yumuk dedim diye alınmayın da şimdi, ben anlam veremiyorum 10 günlük bebenin adının İshak olmasına. Ne gerek var ki? Koysana efendi gibi doğru düzgün. Yok. Kuranda geçsin, dedesinin adı olsun derken 2014 doğumlu çocuğu 1937'den başlatıyorsun hayata. Yapma.

- Annem Facebook sayfasında benim vesikalığımı koymuş. Hayatımda o kadar çok şeyi düşündüm ve çözüme ulaştırdım; olmaz dediğimi oldurdum da buna ne bi anlam verebildim ne çözüme ulaştırabildim.

- Bugünlük bitti, sonra yine gelin ama, bunu saymayız.

- Öperler.

19 Mayıs 2014 Pazartesi

19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı Kutlu Olsun


19 MAYIS GENÇLİK VE SPOR BAYRAMI KUTLU VE MUTLU OLSUN. BİR DAHA SOMA ACISIYLA UYANMAYALIM BU BAYRAMA. RUHUN ŞAD OLSUN MUSTAFA KEMAL ATATÜRK! 

YAŞASIN TAM BAĞIMSIZ TÜRKİYE!

15 Mayıs 2014 Perşembe

#SOMA


- Yüreğimiz yanıyor. İhmaller, dikkatsizlikler, umursamazlıklar sonucu yüzlerce abimiz, amcamız, babamız, dayımız, kardeşimiz öldü. Yüzlercesi de zifir karanlıkta yatıyor hala, umutsuzlukla. Kimdir bunun sorumlusu? Madenciler değil, o belli. Onlar günlüğü 30 liraya sadece eve ekmek götürmek için kimsenin kolay kolay girmeye cesaret edemeyeceği yerlerde resmen yaşıyorlar. 8 kere denetlenmiş diyorlar; denetlenmemiş, denetlenememiş belli ki. Yazık. Kaç eve, kaç ocağa ateş düştü şimdi kim bilir. Kaç evde gözyaşı dökülüyor, kaç ev hala haber alamadı bilmiyoruz. Ben normalde hiç üzülmem tanımadığım insanın ölümüne. Ama ciğerim yanıyor şimdi. Yok yere yitti canlar, yok yere. Kimse sorumlusu, başbakansa başbakan, hükümetse hükümet, meclisse meclis, bakansa bakan, gereği yapılsın. Adam olsalar zaten çoktan istifalar gelirdi. Ama adam değiller, biliyoruz bunu zaten. O koltuk öyle bir büyü ki, bırakıp gitmeye korkuyorlar. Ulan içim titriyor be. Sorumlu hissediyorum hiçbir sorumluluğum yokken. Benim bir şey yapmam mı lazımdı? Bir şey yapmaya yetkim mi vardı? Hayır. Ama sanki benim üstümdeymiş gibi bütün yük canım acıyor. Elimizden de hiçbir şey gelmez sabır dilemekten başka. Ateş düştüğü yeri yakar, yakıyor da.

- Eğer yapabileceğimiz en ufak şey varsa yapalım. Yardım kampanyası, destek organizasyonu ne gerekiyorsa yapalım. Elimizden geleni yapalım, acıları sarmaz ama bir tuz tanesi kadar yardımımız olsa yeter.

- Sedye kirlenmesin diye çizmesini çıkarmaya çalışan tertemiz yürekli adamı görmüşsünüzdür. Söze gerek yok pek fazla.

- "Abi Mahmut çıkmadı, beni bırakın onun karısı hamile" diyen güzel yürekli adamı da görmüşsünüzdür. Söyleyecek sözüm yok, bulamıyorum.

- Taner Yıldız denen utanmaz hala konuşabiliyor ya, umursamadan tane diyor yitenlere. Yazık. Bu ülkeyi bu adamlar yönetiyor.

- Başbakan denen terbiyesiz yine "Bunlar olağan şeyler, literatürde iş kazası diye bir şey var" diyebildi. Vicdandan söz edemiyoruz tabi bu adamdan konuşurken.

- Yusuf isimli bir orospu çocuğu var ki, acısını yaşayan insanlara tekme atıyor, sonra da "açıklama yapıcam" diyor, özür yok, pişmanlık yok. Bu adamın vasıflarına bakalım bir de: Başbakan müşaviri, Türk Telekom Yönetim Kurulu Üyesi, Sabah/atv İcra Kurulu Üyesi, Ağaoğlu İnşaat Müdürü. Kısaca YENİ TÜRKİYE'de aktif rolü olan insan. Devrin insanı. Ama bu devir biter be Yusuf. Bu devran illaki biter.

Türkiye'de hiçbir gazetede olmayan kazanın temsili açıklaması

- Tüm dünyanın ilgisini çekti tabi normal olarak. Benim gördüğüm yurt dışından ilk tepki Liverpool'dan geldi, işçi kulübü bildiğiniz gibi. Benim bildiğim tepkiler: Chelsea, Barcelona, Atletico Madrid var yurt dışından. Ayrıca yüzlerce yıllık düşmanlarımız Yunanistan ve Ermenistan da ilk tepki veren ve gerekirse yardım eli uzatmaya hazır olduğunu söyleyen ülkeler. Dinsiz komünist Küba ve Sosyalist Venezuela'da da yas ilan edilmiş, iş bırakılmış. Neredeyse tüm Avrupa Birliği'nden tepki geldi, herkes yardım elini uzattı. Peki ya reisin (!) sürekli götünü yaladığı müslüman araplar nerede? Nerede müslüman kardeşleriniz? İnsanlık dinle olmaz, gördük mü? Hep birlikte bir daha gördük.

- Her şeyi unuttuk, bunu unutmayalım. Bu adamın sorumlu olduğu her şeyi unuttuk, bunu lütfen unutmayalım. Bu aklımıza kazınsın. Berkin gibi, Ali İsmail gibi bu da aklımızda kalsın. Unutmayalım, lütfen.

14 Nisan 2014 Pazartesi

Kürk Mantolu Madonna

- Selam ederim.


- Orhan Pamuk, Yeni Hayat kitabına "Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti." diyerek başlar. Bu cümle, bu cümlenin dayandığı fikir bana oldum olası saçma ve olağan dışı gelmiştir. Tabiki bu cümle modernizmin okuyucuya yansıması için mükemmel bir araç ancak buna inanıp da okuduğu tüm ilginç kitaplardan sonra "Ay canım bi' kitap okudum, valla hayatım değişti." diyen bir sürü insan olduğu için, cümle tamamen amacından sapmış. Yani günümüzde cümle arasında kullanılan hali. Yoksa dediğim gibi, modernizmi yansıtmak için mükemmel bir araç. Aynı anlamda olmasa bile aynı kulvarda bir kitap var benim için: Kürk Mantolu Madonna, yazarı Sabahattin Ali. Bilmeyen az kişi vardır ama bilmeyen varsa da öğrensin. Bu kitap benim hayatımı değiştirmedi belki, hatta öyle silinmesi imkansız derin izler de bırakmadı. Ama beni, şu anlık yaşamımı derinden etkiledi. Güçlü kalem ne demek, Sabahattin Ali okuyan anlar. O denli güçlü bir kalem ki, okuyanı sürüklüyor, sadece sürüklemekle bırakmayıp olayın içine çekiyor. Ben bu kadar geç kaldığıma açıkçası üzüldüm, biraz da utandım. Ancak bir düşüncem de diyor ki, "önceden okusan aynı çıkarımları yapamayabilir, aynı anlamları çıkaramayabilirdin." Haklı, öyle olunca diyebileceğim birkaç kelime kalıyor: İyi ki varsın Sabahattin Ali.

- Şimdi kitaptan ilgimi çeken cümleleri yazacağım; okumayan varsa spoiler olmasın diye burada terk edebilir ancak zaten Twitter'da Facebook'ta bol bol paylaşılıyor. O yüzden çok sıkıntı vereceğini düşünmüyorum. Yine de karar sizin.

    • İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu. sf.12
    • Nedense, hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi bir ferahlık duyar ve o zavallılara sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz. sf. 15
    • "Yahu ne oluyor bunlara? Hemen ölüyor muyuz?" diye söylenmişti. "Ölsek ne olacak sanki... Onlara ne? Ben onlar için neyim?.." Sonra daha acı ve insafsız bir tavırla ilave etmişti: "Ben onlar için hiçbir şey değilim... Hiçbir şey değildim... Senelerden beri aynı evde beraber yaşadık... Bu adam kimdir diye merak etmediler... Şimdi çekilip gideceğimden korkuyorlar..." sf. 38-39
    • Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: Her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım. Söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum... Kime?.. Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba? Kime ne anlatabilirim? sf. 46
    • Zaten küçükten beri hakikatten ziyade hayal dünyasında yaşayan sessiz bir çocuktum. Tabiatımda manasız denilecek kadar ileri giden bir çekingenlik vardı ki, çok kere etrafım tarafından yanlış anlaşılmama, aptal yerine konmama sebep olur ve beni üzerdi. Hiçbir şey beni, hakkımdaki bir kanaati düzeltmek mecburiyeti kadar korkutmazdı. sf. 48
    • Bir imkan, mevcudiyetine ihtimal vermeye bile cesaret edemediğim bir imkan, boş ve manasız giden ömrümün yanına kadar sokulmuş ve sonra, birdenbire, geldiği kadar ani ve sebepsiz, çekilip gitmişti. Bunu ancak şimdi anlayabiliyordum. sf. 62
    • Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı vermemiştir. sf. 71
    • İçimde ona karşı tarifi imkansız bir şefkat vardı. Yatağında nasıl uzandığını, nasıl ağır ağır nefes aldığını, saçlarının yastığa nasıl serildiğini tasavvur ediyor ve hayatta bu manzarayı görmekten daha büyük bir saadet olamayacağını düşünüyordum. sf. 85
    • O zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alaka, hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle halinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı. sf. 85
    • Artık Maria Puder, yaşamak için kendisine kayıtsız ve şartsız muhtaç olduğum bir insandı. Bu his ilk anlarda bana da garip geliyordu. Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? sf. 86
    • Göreceksiniz ya, ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım... Hakiki hayatım benim için can sıkıcı bir rüyadan başka bir şey değildir... sf. 92
    • Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakırlar. sf. 93
    • Şimdiye kadar kendime bile söylemekten çekindiğim taraflarım, hiç bana haber vermeden, saklandıkları yerlerden çıkıyor ve ortaya dökülüyorlardı. sf. 103
    • Hiçbir şey düşünmemek, hiçbir şey hatırlamamak istiyordum. Bu gecenin hadiseleri, onlara hatıralarımla bile dokunmaktan ürkecek kadar kıymetliydiler. sf. 105
    • İlk zamanlarda bizi birbirimize yaklaştıran daha ziyade bir tecessüstü. Acaba daha neler var, diye merak ediyor ve gayet çok konuşuyorduk. Sonraları bu tecessüsün yerini bir alışkanlık aldı. sf. 106
    • Aşk büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilmeyiz. Halbuki arkadaşlık devamlıdır ve anlaşmaya bağlıdır. Nasıl başladığını gösterebilir ve bozulursa bunun sebeplerini tahlil edebiliriz. Aşka girmeyen şey ise tahlildir. sf. 107
    • Bu hareketsizliğin, korkuya dayanan bu tereddüdün daha zararlı olduğunu, insan münasebetlerinde bir noktada taş kesilmiş gibi kalınamayacağını, ileriye atılmayan her adımın insanı geriye götürdüğünü ve yaklaştırmayan anların muhakkak uzaklaştırdığını karanlık bir şekilde seziyor ve içimde sessizce yanan fakat günden güne büyüyen bir endişenin yer etmeye başladığını hissediyordum. sf. 108-109
    • İnsan ömrü doğumdan ölüme kadar uzanan tek bir yoldan ibarettir ve bunun üzerinde yapılan her türlü taksimat sunidir. sf. 110
    • O beni mahzun zannediyordu. Halbuki değildim. Şimdi gülemeyecek kadar mesuttum ve saadetimi ciddiye alıyordum. sf. 112
    • Demek ki insanlar birbirine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor. Seninle aramızdaki yakınlaşmanın bir hududu, bir sonu olmamasını ne kadar isterdim. sf. 120
    • Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur kalmak acı bir şey. sf. 122
    • Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu. sf. 124
    • Maria Puder'le tanışmadan evvelki boş, gayesiz, maksatsız günler, eskisinden çok daha ıstırap verici bir halde, yeniden başlamıştı. Arada bir fark vardı: Hayatın bundan ibaret olduğunu zannettiren bilgisizliğimin yerini şimdi, dünyada başka türlü de yaşanabileceğini bir kere öğrenmiş olmamın azabı tutuyordu. sf. 146
    • Ona ne kadar muhtaç olduğumu şimdi anlıyordum. Ben hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan değildim. Daima onun gibi bir desteğe muhtaçtım. sf. 146
    • İçimde insanlara karşı öyle bir itimatsızlık, öyle bir acılık peyda olmuştu ki, bundan zaman zaman kendim de korkuyordum. Kim olursa olsun, temasa geldiğim herkesi düşman, hiç değilse muzır bir mahluk telakki ediyordum. Seneler geçtikçe bu his kuvvetini kaybedeceğine şiddetlendş. İnsanlara karşı duyduğum şüphe, kin derecesine çıktı. Bana yaklaşmak isteyenlerden kaçtım. Kendime en yakın bulduğum veya bulacağımı zannettiğim insanlardan en çok korkuyordum. "O bile böyle yaptıktan sonra!..." diyordum... Ne yapmıştı, bu malum değildi. sf. 147
    •  Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sf. 149
    • İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkan yoktu; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim? sf. 150
    • Nefsimi ebedi bir yalnızlığa mahkûm etmeye mecburum. Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. sf. 159

    - İşte böyle. Beğendiğim bölümleri aktardım. Sizin okuyup beğendikleriniz kendinizce farklıdır, insanların -hepsinin, her birinin- mizacı birbirinden farklıdır. İlgisini çeken, dikkatine hasıl olan cümleler, kelimeler farklıdır. Zaten milyonlarca yıldır birlikte yaşayabilmemizin sebebi de bu. Birbirimizin eksiklerini tamamlıyoruz, birbirimizin fazlalıkları batıyorsa can yakıyoruz. Böylece yaşayıp gidiyoruz işte.

      Blog Arşivi