filth01 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
filth01 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Eylül 2014 Cumartesi

Glossa #06

Merhaba.

BULAMAÇ
Bir garip bulamaçın içinde sürükleniyor gibiyiz. Kontrol mekanizması yok. Freni falan da yok. 40 derecelik eğim, duraksama ihtimalimiz de yok yani. Yol düzlüğe varacak mı bilen de yok. El ele değiliz ama bizi bağlayan bir şeyler mutlaka var. Kopamıyoruz çünkü. Mutlak suretle kopmak isteyen ve bir çaresini bulan da vardır ama en azından ben bulamıyorum. Sürükleniyoruz, yuvarlanıyoruz, alt üst oluyoruz, bazen en dipte buluyoruz kendimizi, bazen yüzeyde. Ancak durmadan sürükleniyoruz, durmuyoruz. Çünkü durmak da istemiyoruz galiba. Bu akış bizim hoşumuza gidiyor da olabilir. Kendi müdahelemizi kestiğimiz basit hayatlarımız tanrısal -ama kesinlikle tanrıdan kaynaklanmayan- bir müdaheleyle devam ediyor. Acıkmıyor, susamıyoruz. Susuyoruz, hiç konuşmuyoruz. Fırsatımız da olmuyor konuşmaya. Çünkü ne kadar birlikteysek o kadar ayrıyız aynı zamanda. Birbirimizin hayatına bıraktığımız iz o denli büyük ki, ne silmeyle geçiyor, ne karalamayla, ne yok saymayla. Ancak yok hükmünde. Varsa da yok diye biliyoruz, bileceğiz, bilmek zorundayız. Çünkü bir gün bu akış bittiği zaman ayağa kalkacak gücümüz ve yüzümüz olsun istiyoruz, hakkımızdır. Çünkü insanız, çünkü bir kültür geçmişinin yükünü omzumuzda hissediyoruz ve ona göre yaşamak zorunda gibiyiz.

GECE
Keşke gece yaşayıp gündüzleri uyusaydık. Ama o zaman gecelerin bir anlamı olmazdı. Gece, sonsuz sükûn, sessizliğin itimadı, sessizliğin verdiği güven duygusu ve yalnızlığın karamelize tadı. Tanrı sensin. Tanrı benim. Gündüzün gürültüsü insanın eseridir ama gecenin sesi tamamen sensin. Senin eserin. Senin dilemediğin hiçbir şey bölemez geceyi. Belki dolunay. Ama ay da takvimidir gecenin ve yol göstericisidir. Pırıl pırıl bir kahve kokusu, bir paket, birkaç paket sigara, biraz şarkı, bu kadar. Ne kadar masrafsız değil mi gece. Zaten o kadar güzel ki, ekstra bir şeye ihtiyaç duymuyor. Hiç anlam veremiyorum, neden uyuyorsunuz ki? Gece uyuyarak harcanmayacak kadar kıymetli. Hoş hepiniz uyumuyorsunuz, ama siz de ne diye uyumuyorsunuz. Hiç. Bir şiir süzülsün kahveyle şenlenmiş gecenin ortasına, sonra orada bayram olsun, orada şenlik.


UYKU EŞİĞİ
Zaman kaybı olarak değerlendirdiğimizde zerre haz etmediğim ancak müthiş bir dinlence eylemi olarak değerlendirdiğimizde bayıldığım uyku. Ciddi anlamda büyük bir zaman kaybı, günün 6-7 saatini sadece yatarak geçen, hiçbir değerlendirme veya tasarruf yapamadığımız zaman dilimi bence. Ancak insana verdiği huzur, bedensel dinlenme bir yana; rüyalar içinde dilediğimiz -bazen de hiç istemediğimiz- dünyada yaşayabilmemiz açısından müthiş, dehşetengiz. Ben kolay uyuyamayan insanlardanım, yatağa yattığım andan itibaren -çok yorgun değilsem eğer- yarım saat içinde ancak uyuyabiliyorum. Hal böyle olunca değişik eylemlerle uykumu getirmeye çalışıyorum. Misal kitap okumak, misal sözlükte boş beleş gezinmek, misal 9GAG’de eserleri incelemek. En az yarım saat yapıyorum bunlardan birini veyahut başka bir şeyi. Kitaba dalabiliyorum bazen, onda da üst sınırım 100 sayfa. Daha fazla okuyamadığımdan değil, devam edersem bitireceğimden. Dönelim konumuza, o uykudan hemen evvel gözlerin kaymaya başladığı sınırın ölçüsünü henüz anlayamadım. Bende çok hızlı gerçekleşiyor, yani o sınıra vardığım anda uyuyuveriyorum. O halde devam edemiyorum yani. Uyku konusunda detaylı araştırma yapmadım, o kısmı araştırınca detaylı bilgiyi veririm. Şimdi bu sınıra yaklaşıldığı anda rüyaya geçiliyor, onu tespit ettim. Etrafımdaki eylemlerin farkında oluyorum ama tepki veremiyorum. Demekki bir uyku durumu var, uyur hale geçiliyor ama dış dünyayı neden algılayabiliyoruz onu da çözemedim. Çok değişik iş yahu, içinden çıkamadım.

KESMEŞEKER - DERS BİTTİ


Ders bitti
Başlıyorum bir şeye başlamamaya,
Biniyorum trenin son vagonuna
Tren nedir dersen: Bir adem icadı,
Dolmak dolmak vagonların rüyası.
Rüya dersen bir gülüş imalı,
Bilinçaltı; çocuk günün yarası
Ateş bastı, bu göz yaşları hepimizin.


Nerdeydin bunca vakit?
Ey vakit, acı çektik çok garip
Senden çok var onlarda
Uğra buraya arada sırada

Ders bitti
Bütün sayılar aslında bir miydi
Sevişmenin bedeli ölmek miydi
Seviş nedir dersen bir coğrafya kitabı
Tüm beden gezginleri mutlaka okumalı.
Mutlak dersen, isim şehir oyunu
F harfinden bir ilimiz yok muydu?
Fi tarihten bu göz yaşları hepimizin.

SABAHATTİN ALİ - KUYUCAKLI YUSUF
Aşağılara bakarsanız görürsünüz, Kürk Mantolu Madonna ilgili özel blog yazmıştım. Daha doğrusu beğendiğim cümleleri alıntılamıştım. Kuyucaklı Yusuf için de yapacaktım ama o kadar içselleştiremedim bu sefer. Birkaç kelimem var sadece, birkaç alıntım bir de. Yusuf adamdır, orospu Muazzez.
  
  • Sanki tabiatta bu anda müstakil hiçbir şey yoktu. Yusuf kendini de bu muazzam ve yekpare geceye yapışık sandı ve korkuyla ürperdi. Islak ellerini yüzünde dolaştırdı. Kirpiklerinden yanaklarına yağmur suları süzülüyordu. Yaptığı hareketler ona hiçbir yere bağlı olmadığının şuurunu verdi. Hatta yavaş yavaş etrafından ne kadar ayrı olduğunu, ne kadar uzak olduğunu hissetmeye başladı. Bir an içinde deminkinin tamamiyle aksi olan bir yalnızlık duygusuyla sarsıldı. ~sf. 75
  • Gökyüzündeki yıldızlardan  çayın dibindeki çakıllara, doğu tarafından kopup gelen bulutlardan batı tarafındaki denize kadar uzanan ve yayılan bu kocaman gecenin içinde, yapayalnızdı. Düşüncelerini hangi istikamete koşturursa koştursun, karşısına kimse çıkmıyordu. Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeye layık bulmuyor; fakat bundan sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu. ~sf. 75-76
  • Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti. Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde memnun olmaya çalışmıştı. Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu. Fakat niçin bu istek bir imkansızlıkla beraber gelmişti? Niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde, fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu? ~sf. 82
  • Halbuki Muazzez'e karşı olan hisleri büsbütün başkaydı. Onu hariçte bir mevcut, yabancı ve başka bir insan olarak düşünmüyor; kendisinin bir parçası, kolu, gözü ve yüreği olarak tasavvur ediyordu. Burada beğenmek veya beğenmemek, sevmek veya sevmemek, hayran olmak veya küçük görmek bahis mevzuu olamazdı. ~sf. 82
  • Madem ki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi. ~sf. 110
  • Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu. ~sf. 146 
KAPANIŞ
Artık dağılalım. Yine gelirim ben. Siz de gelin. Görüşürüz yine. 

28 Temmuz 2014 Pazartesi

Glossa #05



- Selam.

- Gelin sizinle bir yolculuğa çıkalım. Zifiri karanlık bir tünelden başlıyor bu yolculuk. Kendi ellerinizi bile göremeyeceğiniz kadar koyu bir karanlık bu. Ara sıra pembe flaşlar çakıyor ama mili saniyelik, görüntü aydınlanmadan geri sönüyor. Sesiyle çakıyor bu flaşlar, tıpkı hızlı bir şimşek sesi gibi. Çok keskin bir ses, acıtıyor ama kısa olduğu için gidiyor hemen. Sonra bir anda aydınlanıyor etraf; bembeyaz bir gök altında masmavi topraklar. Kesif bir koku, iğrenç değil ama. Yürümeye devam ediyoruz. Abuk çiçekler var, gövdeleri turuncu, başları siyah. Onları da geçiyoruz. Bu mavi topraklar iki farklı tünelin kapısına kadar sürüyor. Bu kapılardan biri hayatın geri kalanına biri de ölmeye çıkıyor. Ama adları yazılmamış. Sadece öyle olduğunu biliyorsun. Biraz korkarsın burada, her insan korkar. Tüneli seçtiysen devam edelim. Tünel kıpkırmızı. Muhtemelen diğeri de öyle. Tercihinin sonucu tünelin sonunda belli olacak. Burada seni merak ettirmesi gereken şey şu: Ölümün rengi mi kırmızı, yaşamın rengi mi? Yürümeye devam ediyoruz. Tünel zifir karanlık oluyor, ölmekten mi korkuyorsun? Korkma, o kadar da kötü değil ölmek. Tünel bitiyor, yine beyaz gökyüzü yine mavi topraklar. Yaşıyorsun ölmedin sandın değil mi? O kadar kolay değil işte o. Yolumuz bitmedi henüz. Yine aynı yol. Yine iki tünel kapısı. Yine kırmızı tünel. Yine karanlık. Yine mavi topraklar. Yine iki tünel. Yine kırmızı. Yine siyah. Yine mavi. Yine kırmızı. Yine siyah. Yine mavi. Sonsuz bir döngüdeyiz, fark ettin mi? Ölmüş olabilir misin? Merak ediyor musun? Sonsuz döngü ölmek mi sence? Bu yolun sonu nereye çıkacak biliyor musun? Bilmiyorsun. Sonsuzluğun içinde kayboldun. Sonsuz bir döngü seni 3 farklı renkli 3 farklı dünyaya sıkıştırdı. Öldün muhtemelen. Yolculuk bitti. Önündeki kapıyı açınca ne olduğunu göreceksin. Elveda şimdi.
 

- Her şeyin başladığı noktanın bir adım ilerisindeyiz. Şimdi buradan sonra ne olacak, buna biz karar vereceğiz. Ya her şeyin başladığı noktaya yarım adım atıp geri döneceğiz yahut koşa koşa yeni günlere, yeni çiçeklere, yeni meltemlere selam vereceğiz. Buradan sonra Tanrı da biziz, kutsal da. Hakim de biziz, mutlak da. Buradan sonra bizim sözümüz kanun, bizim sözümüz kural. Bizim hevesimiz gerçek, bizim hayalimiz varlık. Buradan sonra çiçekler bizim istediğimiz gibi kokar, güneş bizim istediğimiz kadar ışıldar, deniz biz istersek köpürür, kuşlar biz istersek uçar. Biz gülersek bu dünya vardır ve istemeyince silebilecek kadar kudretimiz vardır. Ya biz bu kuvvetin mutlak hakimi olacağız yahut yarım adım atıp geri döneceğiz her şeyin başladığı noktaya.

- Zamanı hep yavaş geçmekle suçlarım ancak bu sefer durum değişik. Hem yavaş geçiyor hem de canımı çok sıkıyor. Yani bu kadar anlamsız boş vaktin açıklaması nedir ya? Canım o kadar sıkılıyor ki, henüz yapmadığım şeylerden bile sıkıldım. Zaten yapabileceğim çok fazla şey de yok. Yapabileceğim her şeyi yaptım, kendimi tekrar etmekten de sıkıldım, o kadar sıkıldım ki; sıkılmaktan da sıkıldım. Her şey saçma bir düzen içerisinde boş boş kendini tekrarlıyor ve buna dur diyecek bir cengaver (bkz: ben) yok. Eylüle pek bir şey kalmadı, İstanbul'un o karmaşanın düzeni yarattığı ortamında yine kendimi eyleyecek bir şey bulurum ama Bursa'da na'mümkün. Bekleyelim, görelim.

-
Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum
Şehre inerim bir sinema yağmura çalar
Otomobil icad olunur, Zarifoğlu ölür
Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-Senegalliler dahil değil

Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
O vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-Yoksa seni rahatsız mı ettim?

Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
Ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-Freud diye bir şey yoktur.

Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
Belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-Haydi iç de çay koyayım.

Ah Muhsin ÜNLÜ

- Ziyadesiyle kendi çağımızın übermensch'iyiz ancak hiçbir amaca hizmet etmiyoruz. Sıkıntının tezahürat noktası da bu sanırım. Her şeyimiz tamam, düşünce yapısı olarak da asıl sahibine yaklaşamasak da ortalamanın üstündeyiz, ancak hiçbir amacımız yok. Hiçbir amacın, eylemin, görevin merkezinde; hatta merkezini geçtim, ucunda bile değiliz. Kendi kendine salınan Samanyolu'nun ucuna takılmış yalnız bir yavru gezegenden farksızız, boşlukta öylece duruyoruz. İnsan onuruna yakışmayan hareketler bunlar.

- "Ne kadar yükselirsen o kadar küçük görünürsün uçmayı bilmeyenlere." Friedrich NIETZSCHE

- Kendim gibi davranamamaktan acayip nefret ediyorum ama insanlar tarafından sevilmek için biraz da rol yapmak gerekiyor bizim zamanımızda. Ancak kusursuz bir aktör olmadığım için bir yerde patlak verebilirim, çok olağan. İşte o patlak verdiğim noktadan itibaren yanımda olanlar benimdir, benimledir. Beni o anlarda terk eden insana dönüp bir daha bakmam. Şimdi ne yaptığımı, yaptıklarımın nereye varacağını hesap edemiyorum ve sırf bu yüzden de sallantıdayım biraz. Yakında, hem de çok yakında, belli olur. O zaman hep birlikte görürüz, yine aynı güzel insanlarla mıyım, yoksa yanına +1 koymuşmuyum. +2 de olabilir, net bir rakam vermeyi doğru bulmuyorum özellikle de şu durumda.

- "Schön ists, miteinander schweigen. Schöner, miteinander lachen."


- Her şey yapılabilir
Bir beyaz kağıtla
Uçak örneğin uçurtma mesela
Altına konulabilir
Bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
Sallanan bir masanın
Veya şiir yazılabilir
Süresi ötekilerden kısa
Bir ömür üzerine.

Bir beyaz kağıda
Her şey yazılabilir
Senin dışında
Güzelliğine benzetme bulmak zor
Sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
Her şeyden
Bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
Belki tabiattadır çaresi
Senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
Ve benim
Bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
Anlarım bitkiden filan
Ama anlatamam
Toprağın güneşle konuşmasını
Sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Sen bana ışık ver yeter
Bende filiz çok
Köklerim içimde gizlidir
Gelen giden açan soran bere budak yok
Bir şiir istersin
“İçinde benzetmeler olan”
Kusura bakma sevgilim
Heybemde sana benzeyecek kadar
Güzel bir şey yok


Uzun bir yoldan gelen
Tedariksiz katıksız bir yolcuyum
Yaralı yarasız sevdalardan geçtim
Koynumda bir beyaz kağıt boşluğu
Her şeyi anlattım
Olan olmayan acıtan sancıtan
Bilsem ki sana varmak içindi
Bütün mola sancıları
Bütün stabilize arkadaşlıklar
Daha hızlı koşardım
Severadım gelirdim

Gözlerinin mercan maviliğine

Sana bakmak
Suya bakmaktır
Sana bakmak
Bir mucizeyi anlamaktır

Sağa sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
Aşk sorgusunda şahanem
Yalnız kelepçeler sanıktır
Ne yazsam olmuyor
Çünkü bilenler hatırlar
Hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
Bahçıvanlar değil tüccarlardır
Sen öyle göz
Sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
Sen teninde cennet kayganlığı iken
Sana şiir yazmak ahmaklıktır

Bir tek söz kalır
Dişlerimin arasından
Ben sana gülüm derim
Gülün ömrü uzamaya başlar

Verdiğim bütün sözler
Sende kalsın isterim
Ben sana gülüm derim
Gül sana benzediği için ölümsüz
Yazdığım bütün şiirler
Sana başlayan bir kitap için önsöz

Sana bakmak
Bir beyaz kağıda bakmaktır
Her şey olmaya hazır
Sana bakmak
Suya bakmaktır
Gördüğün suretten utanmak
Sana bakmak
Bütün rastlantıları reddedip
Bir mucizeyi anlamaktır 

Yılmaz ERDOĞAN

- İki buçuk saatte yazamadım, uğraştım uğraştım yazamadım. Bu kadar çıktı.

- Sonra gelirim yine, görüşürüz.

- İyi bayramlar.

10 Haziran 2014 Salı

Glossa #01

- Merhaba değerli Kıssadan Hisse okuyucuları. Hoşgeldiniz, buyrunuz. Haziran 2012'den beri Kıssadan Hisse adı altında sürdürdüğüm, 68 parelik yazı dizisini bugün itibariyle sonlandırdım. Nadir de olsa yaptığınız güzel yorumlarınız, her birine minimum 200 barajını aştırdığınız için teşekkür ederim. Yeni başlangıçlar her zaman güzeldir, Glossa'ya hoş geldiniz.
- Bir insanın hayatına dahil olmak mı daha önemli? Yoksa bir insanı hayatına dahil etmek mi? Bir insanın hayatına dahil olduğunda aslında onu hayatına dahil etmiş sayılır mısın? Bence sayılmazsın. Çünkü bu dahiliyetin sınırları tam olarak belli değildir çoğu zaman. Bir insanın hayatının neresinde yer tuttuğumuzu tam anlamıyla hiçbir zaman bilemeyiz. Sözle açıklanabilecek bir şey değil çünkü. İnsan dediğimiz canlı zorlanmadan yalan söyleyebilen bir tür. Sözü ile her şeyi yalan yanlış söyleyebilir. Söze güvenemeyiz o yüzden bu aşamada. Bakışlar gayet açıklayıcı olabilir ama garantisi yok. Yani bunu anlamanın kesin bir yolu yok, oraya çıktık. Hissetmek lazım, hissetmeden hiçbir şekilde olmaz. Bu kadar kaotik bir durumun aslında çok güzel olması da ayrı kaotik. Biriyle tanışmak, birine hayatında yer vermek, biriyle anlaşmak, anlaşabilmek, konuşabilmek. Bunlar hep güzel şeyler. Bilmem fark ettiniz mi, bu saydıklarımın hepsi ve birkaçı daha birleşince çok daha güzel bir şey çıkıyor ortaya.

- Yaşamaktan ciddi anlamda keyif alıyorum son zamanlarda. Yaşadığımı hissediyorum. İstanbul o kadar güzel ki, dünyada hiçbir şehirle kıyas kabul etmez. Parlayan bir inci gibi desem eksik kalır, pırlanta desem; o bile sönük kalır. Değişik hissiyatlara gark olmuş durumdayım ki, bu durum beni ayrıca ve ayrıca mest ediyor. Yaşamak güzel, yaşayabilmek güzel, beni güzelliğe sürükleyen bu akıntının içinde keyfime bakıyorum.

- Son günlerde kafamı kurcalayan bir soru var. Birini hayatına alırken sınıflandırmasını en başta mı yaparsın, yoksa tanıdıkça o kendi sınıfını mı bulur? İkisi de ağır basıyor. En başta yaparsan, bu seni üzülmeye itebilir rahatlıkla ama hedefi olmayan insan boş insan olduğundan; ve bu durumda bir hedefin olduğundan güzel de olabilir. Tanıdıkça sınıfını bulması, hayatta başarısız olduğunu hissettirmeyecek bir şey, her şey kendi yerini bulur ve sen de müdahil olmazsan başarısızlık diye bir şey de olmaz. Kendi sınıfını bulacağı için de seni yormaz. Bakalım, iki türlüsü de açık duruyor. Göreceğiz hangisi, zamanla yine yazarım ben buraya.

- 2013'ün sonlarına doğru evde eğlencelik bir Veda albümü hazırlamıştım. Sonra devamını getirmek istedim, Ay adında albümün kayıtlarını bitirdim; vazgeçtim. 11 tane tam kayıtlı şarkıyı kenara koydum. Kayıp adında albümün kayıtlarını bitirdim, vazgeçtim. 9 tane tam kayıtlı şarkıyı kenara koydum. Daha sonra tamamen deneme yanılma yoluyla oluşturduğum 8 tane elektronik şarkının üzerine yoğunlaştım, 3'ünü silip baştan yazdım ve yanına 4 şarkı daha ekledim. Oldu mu sana FILTH: Crystal Dreams. Çok yakında iTunes Apple Store'da. Haziran'ın sonu gibi. 12 tane deli gibi, bombastik gibi şarkı. Kimisi pek durgun, kimisi kopkopluk. Ben yazarken, kaydederken, dinlerken çok eğlendim. Sıra sizde.


- Birinci sınıfı bitirip apar topar Bursa'ya döndüm. Aceleyle gelirken kesin bir şeyler unuttum dedim, inanmak istemedim ama unuttuğumdan da emindim. Bursa'ya geldiğimde farkettim: tek bir kitap bile almamışım. Sonra babil.com'u fark ettim, indirimli fiyatlar, kargo da bedava. Böyle güzel siteleri destekleyelim, bu işi bazı haydutların elinden kurtaralım, hepimiz kitap okuyalım.

- Bu dünyada pek çok çaresizlik var, hani insan çaresiz olduğunu hisseder de hiçbir şey yapamaz öyle kitlenir kalır ya, öyle kötü çaresizlikler dolu var. Ancak küller uçuşmasın diye küllüğe koyduğun suya sigaranı bırakmak ve söndüğünü izlemek çoğuyla kapışır, çoğunu tekte alır.

- Beni şımartmaya yemin etmiş gibisiniz...

https://soundcloud.com/filth01/her-ask-bir-gun-biter

- Annemin bir arkadaşı vardı eskiden, şimdi görüşüyorlar mı hala bilmiyorum, ben küçükken sık sık giderdik onlara. Sehpanın altına yatardım hep, oralara bir şeyler karalardım. Değiştirmedilerse sehpaları 6-11 yaşımdaki bütün düşüncelerim, bilincim, bilinçaltım orada duruyordur hala. Salakmışım cidden, ne yazıyosam elalemin sehpasının altına. İyi dövmemişler beni.

- Yakınlarda dövme sildireceğim ve ciddi anlamda ilk dövmemi yaptırdığım günden bin kat fazla tırsıyorum. Çok acıyormuş ya lan. Dövme yaptırırken hiç acımıyor bu arada, aklınızda olsun.

- Bugün canım o kadar sıkıldı, o kadar sıkıldı ki fasulye ayıkladım hayatımda ilk kez. 20 yaşında, sakallı saçlı, 3 yıla avukat çıkacak ben koca adam canım sıkıldı diye fasulye ayıkladım. Yarın bir gün günlere giderim diye çok çekiniyorum. Gitmesem keşke günlere falan. Ne işim var benim günde? Küçükken hep giderdim ananemle ama artık 20 yaşında olduğum için gitmemem Türk toplumunun huzur ve refahı için çok daha iyi. Gitmeyeyim. Daha da ayıklamam fasulye.

- Ananem demişken, dün bana dedemin eski plaklarından verdi. Dedem Motörhead dinliyormuş. Koskoca dedem Motörhead dinliyormuş. Bunu öğrenmem çok ilginçti ama bunu öldükten 3 sene sonra öğrenmem üzücü oldu biraz. Daha neler neler, o kadar güzel şeyler dinliyormuş ki dedem. Hey gidi aslan dedem be, 3 yılı aştı öleli.

- Fransızca öğrenmeye başladım. Nedeni yok, lazım olur.

- Bu dünyanın en güzel yeri Kadıköy. Hatta bütün evrenin, belki bütün kozmozun. Bu kadar güzel olunmaz, böyle nasıl güzel olabiliyor ki? Hem de hiçbir şey yapmadan. Her haliyle güzel bir de. Kar yağarken de, yağmur yağarken de, güneşliyken de, rüzgarlıyken de. Ant içtim, okulu bitirip derhal Kadıköy'e taşınacağım, bir an bekleyenin adına leke sürsünler, gururuyla oynasınlar.

- Son 1 ayda selfie olayının bokunu çıkarttım ben, artık selfie demeye dilim varmıyor. Daha başka, daha güzel bir isim bulmak gerek. Zira selfie bayağı geliyor bana, sonuçta koskoca mebusla, Fenerbahçe'nin kaptanıyla falan selfie çekinmiş adamım, başka bir isim vermek lazım artık.

- GEÇEN ÜSKÜDAR'DA NE ISLANDIM BE.


- Bazen sırf eve gelip çoraplarımı çıkardığım için mutlu olabiliyorum. Ne vizyonsuz adamım lan ben. Böyle şeylerden mutlu olunur mu? VİZYONUMUZ: Tatatatatatatatata MİSYONUMUZ: Jajajajajajajajaa ama aslında küçük esnaf. Anlamadıysanız çok şeyapmayın.

- Ufak ufak çocuklara yamuk yumuk isimler koyuyorlar ya, çok sinirim bozuluyor benim. Yani yamuk yumuk dedim diye alınmayın da şimdi, ben anlam veremiyorum 10 günlük bebenin adının İshak olmasına. Ne gerek var ki? Koysana efendi gibi doğru düzgün. Yok. Kuranda geçsin, dedesinin adı olsun derken 2014 doğumlu çocuğu 1937'den başlatıyorsun hayata. Yapma.

- Annem Facebook sayfasında benim vesikalığımı koymuş. Hayatımda o kadar çok şeyi düşündüm ve çözüme ulaştırdım; olmaz dediğimi oldurdum da buna ne bi anlam verebildim ne çözüme ulaştırabildim.

- Bugünlük bitti, sonra yine gelin ama, bunu saymayız.

- Öperler.

14 Nisan 2014 Pazartesi

Kürk Mantolu Madonna

- Selam ederim.


- Orhan Pamuk, Yeni Hayat kitabına "Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti." diyerek başlar. Bu cümle, bu cümlenin dayandığı fikir bana oldum olası saçma ve olağan dışı gelmiştir. Tabiki bu cümle modernizmin okuyucuya yansıması için mükemmel bir araç ancak buna inanıp da okuduğu tüm ilginç kitaplardan sonra "Ay canım bi' kitap okudum, valla hayatım değişti." diyen bir sürü insan olduğu için, cümle tamamen amacından sapmış. Yani günümüzde cümle arasında kullanılan hali. Yoksa dediğim gibi, modernizmi yansıtmak için mükemmel bir araç. Aynı anlamda olmasa bile aynı kulvarda bir kitap var benim için: Kürk Mantolu Madonna, yazarı Sabahattin Ali. Bilmeyen az kişi vardır ama bilmeyen varsa da öğrensin. Bu kitap benim hayatımı değiştirmedi belki, hatta öyle silinmesi imkansız derin izler de bırakmadı. Ama beni, şu anlık yaşamımı derinden etkiledi. Güçlü kalem ne demek, Sabahattin Ali okuyan anlar. O denli güçlü bir kalem ki, okuyanı sürüklüyor, sadece sürüklemekle bırakmayıp olayın içine çekiyor. Ben bu kadar geç kaldığıma açıkçası üzüldüm, biraz da utandım. Ancak bir düşüncem de diyor ki, "önceden okusan aynı çıkarımları yapamayabilir, aynı anlamları çıkaramayabilirdin." Haklı, öyle olunca diyebileceğim birkaç kelime kalıyor: İyi ki varsın Sabahattin Ali.

- Şimdi kitaptan ilgimi çeken cümleleri yazacağım; okumayan varsa spoiler olmasın diye burada terk edebilir ancak zaten Twitter'da Facebook'ta bol bol paylaşılıyor. O yüzden çok sıkıntı vereceğini düşünmüyorum. Yine de karar sizin.

    • İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu. sf.12
    • Nedense, hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi bir ferahlık duyar ve o zavallılara sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz. sf. 15
    • "Yahu ne oluyor bunlara? Hemen ölüyor muyuz?" diye söylenmişti. "Ölsek ne olacak sanki... Onlara ne? Ben onlar için neyim?.." Sonra daha acı ve insafsız bir tavırla ilave etmişti: "Ben onlar için hiçbir şey değilim... Hiçbir şey değildim... Senelerden beri aynı evde beraber yaşadık... Bu adam kimdir diye merak etmediler... Şimdi çekilip gideceğimden korkuyorlar..." sf. 38-39
    • Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: Her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım. Söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum... Kime?.. Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba? Kime ne anlatabilirim? sf. 46
    • Zaten küçükten beri hakikatten ziyade hayal dünyasında yaşayan sessiz bir çocuktum. Tabiatımda manasız denilecek kadar ileri giden bir çekingenlik vardı ki, çok kere etrafım tarafından yanlış anlaşılmama, aptal yerine konmama sebep olur ve beni üzerdi. Hiçbir şey beni, hakkımdaki bir kanaati düzeltmek mecburiyeti kadar korkutmazdı. sf. 48
    • Bir imkan, mevcudiyetine ihtimal vermeye bile cesaret edemediğim bir imkan, boş ve manasız giden ömrümün yanına kadar sokulmuş ve sonra, birdenbire, geldiği kadar ani ve sebepsiz, çekilip gitmişti. Bunu ancak şimdi anlayabiliyordum. sf. 62
    • Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı vermemiştir. sf. 71
    • İçimde ona karşı tarifi imkansız bir şefkat vardı. Yatağında nasıl uzandığını, nasıl ağır ağır nefes aldığını, saçlarının yastığa nasıl serildiğini tasavvur ediyor ve hayatta bu manzarayı görmekten daha büyük bir saadet olamayacağını düşünüyordum. sf. 85
    • O zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alaka, hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle halinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı. sf. 85
    • Artık Maria Puder, yaşamak için kendisine kayıtsız ve şartsız muhtaç olduğum bir insandı. Bu his ilk anlarda bana da garip geliyordu. Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? sf. 86
    • Göreceksiniz ya, ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım... Hakiki hayatım benim için can sıkıcı bir rüyadan başka bir şey değildir... sf. 92
    • Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakırlar. sf. 93
    • Şimdiye kadar kendime bile söylemekten çekindiğim taraflarım, hiç bana haber vermeden, saklandıkları yerlerden çıkıyor ve ortaya dökülüyorlardı. sf. 103
    • Hiçbir şey düşünmemek, hiçbir şey hatırlamamak istiyordum. Bu gecenin hadiseleri, onlara hatıralarımla bile dokunmaktan ürkecek kadar kıymetliydiler. sf. 105
    • İlk zamanlarda bizi birbirimize yaklaştıran daha ziyade bir tecessüstü. Acaba daha neler var, diye merak ediyor ve gayet çok konuşuyorduk. Sonraları bu tecessüsün yerini bir alışkanlık aldı. sf. 106
    • Aşk büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilmeyiz. Halbuki arkadaşlık devamlıdır ve anlaşmaya bağlıdır. Nasıl başladığını gösterebilir ve bozulursa bunun sebeplerini tahlil edebiliriz. Aşka girmeyen şey ise tahlildir. sf. 107
    • Bu hareketsizliğin, korkuya dayanan bu tereddüdün daha zararlı olduğunu, insan münasebetlerinde bir noktada taş kesilmiş gibi kalınamayacağını, ileriye atılmayan her adımın insanı geriye götürdüğünü ve yaklaştırmayan anların muhakkak uzaklaştırdığını karanlık bir şekilde seziyor ve içimde sessizce yanan fakat günden güne büyüyen bir endişenin yer etmeye başladığını hissediyordum. sf. 108-109
    • İnsan ömrü doğumdan ölüme kadar uzanan tek bir yoldan ibarettir ve bunun üzerinde yapılan her türlü taksimat sunidir. sf. 110
    • O beni mahzun zannediyordu. Halbuki değildim. Şimdi gülemeyecek kadar mesuttum ve saadetimi ciddiye alıyordum. sf. 112
    • Demek ki insanlar birbirine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor. Seninle aramızdaki yakınlaşmanın bir hududu, bir sonu olmamasını ne kadar isterdim. sf. 120
    • Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur kalmak acı bir şey. sf. 122
    • Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu. sf. 124
    • Maria Puder'le tanışmadan evvelki boş, gayesiz, maksatsız günler, eskisinden çok daha ıstırap verici bir halde, yeniden başlamıştı. Arada bir fark vardı: Hayatın bundan ibaret olduğunu zannettiren bilgisizliğimin yerini şimdi, dünyada başka türlü de yaşanabileceğini bir kere öğrenmiş olmamın azabı tutuyordu. sf. 146
    • Ona ne kadar muhtaç olduğumu şimdi anlıyordum. Ben hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan değildim. Daima onun gibi bir desteğe muhtaçtım. sf. 146
    • İçimde insanlara karşı öyle bir itimatsızlık, öyle bir acılık peyda olmuştu ki, bundan zaman zaman kendim de korkuyordum. Kim olursa olsun, temasa geldiğim herkesi düşman, hiç değilse muzır bir mahluk telakki ediyordum. Seneler geçtikçe bu his kuvvetini kaybedeceğine şiddetlendş. İnsanlara karşı duyduğum şüphe, kin derecesine çıktı. Bana yaklaşmak isteyenlerden kaçtım. Kendime en yakın bulduğum veya bulacağımı zannettiğim insanlardan en çok korkuyordum. "O bile böyle yaptıktan sonra!..." diyordum... Ne yapmıştı, bu malum değildi. sf. 147
    •  Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sf. 149
    • İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkan yoktu; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim? sf. 150
    • Nefsimi ebedi bir yalnızlığa mahkûm etmeye mecburum. Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. sf. 159

    - İşte böyle. Beğendiğim bölümleri aktardım. Sizin okuyup beğendikleriniz kendinizce farklıdır, insanların -hepsinin, her birinin- mizacı birbirinden farklıdır. İlgisini çeken, dikkatine hasıl olan cümleler, kelimeler farklıdır. Zaten milyonlarca yıldır birlikte yaşayabilmemizin sebebi de bu. Birbirimizin eksiklerini tamamlıyoruz, birbirimizin fazlalıkları batıyorsa can yakıyoruz. Böylece yaşayıp gidiyoruz işte.

      Blog Arşivi