BULAMAÇ
Bir garip bulamaçın içinde sürükleniyor gibiyiz. Kontrol mekanizması yok. Freni falan da yok. 40 derecelik eğim, duraksama ihtimalimiz de yok yani. Yol düzlüğe varacak mı bilen de yok. El ele değiliz ama bizi bağlayan bir şeyler mutlaka var. Kopamıyoruz çünkü. Mutlak suretle kopmak isteyen ve bir çaresini bulan da vardır ama en azından ben bulamıyorum. Sürükleniyoruz, yuvarlanıyoruz, alt üst oluyoruz, bazen en dipte buluyoruz kendimizi, bazen yüzeyde. Ancak durmadan sürükleniyoruz, durmuyoruz. Çünkü durmak da istemiyoruz galiba. Bu akış bizim hoşumuza gidiyor da olabilir. Kendi müdahelemizi kestiğimiz basit hayatlarımız tanrısal -ama kesinlikle tanrıdan kaynaklanmayan- bir müdaheleyle devam ediyor. Acıkmıyor, susamıyoruz. Susuyoruz, hiç konuşmuyoruz. Fırsatımız da olmuyor konuşmaya. Çünkü ne kadar birlikteysek o kadar ayrıyız aynı zamanda. Birbirimizin hayatına bıraktığımız iz o denli büyük ki, ne silmeyle geçiyor, ne karalamayla, ne yok saymayla. Ancak yok hükmünde. Varsa da yok diye biliyoruz, bileceğiz, bilmek zorundayız. Çünkü bir gün bu akış bittiği zaman ayağa kalkacak gücümüz ve yüzümüz olsun istiyoruz, hakkımızdır. Çünkü insanız, çünkü bir kültür geçmişinin yükünü omzumuzda hissediyoruz ve ona göre yaşamak zorunda gibiyiz.
GECE
Keşke gece yaşayıp gündüzleri uyusaydık. Ama o zaman gecelerin bir anlamı olmazdı. Gece, sonsuz sükûn, sessizliğin itimadı, sessizliğin verdiği güven duygusu ve yalnızlığın karamelize tadı. Tanrı sensin. Tanrı benim. Gündüzün gürültüsü insanın eseridir ama gecenin sesi tamamen sensin. Senin eserin. Senin dilemediğin hiçbir şey bölemez geceyi. Belki dolunay. Ama ay da takvimidir gecenin ve yol göstericisidir. Pırıl pırıl bir kahve kokusu, bir paket, birkaç paket sigara, biraz şarkı, bu kadar. Ne kadar masrafsız değil mi gece. Zaten o kadar güzel ki, ekstra bir şeye ihtiyaç duymuyor. Hiç anlam veremiyorum, neden uyuyorsunuz ki? Gece uyuyarak harcanmayacak kadar kıymetli. Hoş hepiniz uyumuyorsunuz, ama siz de ne diye uyumuyorsunuz. Hiç. Bir şiir süzülsün kahveyle şenlenmiş gecenin ortasına, sonra orada bayram olsun, orada şenlik.UYKU EŞİĞİ
Zaman kaybı olarak değerlendirdiğimizde zerre haz etmediğim ancak müthiş bir dinlence eylemi olarak değerlendirdiğimizde bayıldığım uyku. Ciddi anlamda büyük bir zaman kaybı, günün 6-7 saatini sadece yatarak geçen, hiçbir değerlendirme veya tasarruf yapamadığımız zaman dilimi bence. Ancak insana verdiği huzur, bedensel dinlenme bir yana; rüyalar içinde dilediğimiz -bazen de hiç istemediğimiz- dünyada yaşayabilmemiz açısından müthiş, dehşetengiz. Ben kolay uyuyamayan insanlardanım, yatağa yattığım andan itibaren -çok yorgun değilsem eğer- yarım saat içinde ancak uyuyabiliyorum. Hal böyle olunca değişik eylemlerle uykumu getirmeye çalışıyorum. Misal kitap okumak, misal sözlükte boş beleş gezinmek, misal 9GAG’de eserleri incelemek. En az yarım saat yapıyorum bunlardan birini veyahut başka bir şeyi. Kitaba dalabiliyorum bazen, onda da üst sınırım 100 sayfa. Daha fazla okuyamadığımdan değil, devam edersem bitireceğimden. Dönelim konumuza, o uykudan hemen evvel gözlerin kaymaya başladığı sınırın ölçüsünü henüz anlayamadım. Bende çok hızlı gerçekleşiyor, yani o sınıra vardığım anda uyuyuveriyorum. O halde devam edemiyorum yani. Uyku konusunda detaylı araştırma yapmadım, o kısmı araştırınca detaylı bilgiyi veririm. Şimdi bu sınıra yaklaşıldığı anda rüyaya geçiliyor, onu tespit ettim. Etrafımdaki eylemlerin farkında oluyorum ama tepki veremiyorum. Demekki bir uyku durumu var, uyur hale geçiliyor ama dış dünyayı neden algılayabiliyoruz onu da çözemedim. Çok değişik iş yahu, içinden çıkamadım.
KESMEŞEKER - DERS BİTTİ
Aşağılara bakarsanız görürsünüz, Kürk Mantolu Madonna ilgili özel blog yazmıştım. Daha doğrusu beğendiğim cümleleri alıntılamıştım. Kuyucaklı Yusuf için de yapacaktım ama o kadar içselleştiremedim bu sefer. Birkaç kelimem var sadece, birkaç alıntım bir de. Yusuf adamdır, orospu Muazzez.
Artık dağılalım. Yine gelirim ben. Siz de gelin. Görüşürüz yine.

