uyku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
uyku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Eylül 2014 Cumartesi

Glossa #06

Merhaba.

BULAMAÇ
Bir garip bulamaçın içinde sürükleniyor gibiyiz. Kontrol mekanizması yok. Freni falan da yok. 40 derecelik eğim, duraksama ihtimalimiz de yok yani. Yol düzlüğe varacak mı bilen de yok. El ele değiliz ama bizi bağlayan bir şeyler mutlaka var. Kopamıyoruz çünkü. Mutlak suretle kopmak isteyen ve bir çaresini bulan da vardır ama en azından ben bulamıyorum. Sürükleniyoruz, yuvarlanıyoruz, alt üst oluyoruz, bazen en dipte buluyoruz kendimizi, bazen yüzeyde. Ancak durmadan sürükleniyoruz, durmuyoruz. Çünkü durmak da istemiyoruz galiba. Bu akış bizim hoşumuza gidiyor da olabilir. Kendi müdahelemizi kestiğimiz basit hayatlarımız tanrısal -ama kesinlikle tanrıdan kaynaklanmayan- bir müdaheleyle devam ediyor. Acıkmıyor, susamıyoruz. Susuyoruz, hiç konuşmuyoruz. Fırsatımız da olmuyor konuşmaya. Çünkü ne kadar birlikteysek o kadar ayrıyız aynı zamanda. Birbirimizin hayatına bıraktığımız iz o denli büyük ki, ne silmeyle geçiyor, ne karalamayla, ne yok saymayla. Ancak yok hükmünde. Varsa da yok diye biliyoruz, bileceğiz, bilmek zorundayız. Çünkü bir gün bu akış bittiği zaman ayağa kalkacak gücümüz ve yüzümüz olsun istiyoruz, hakkımızdır. Çünkü insanız, çünkü bir kültür geçmişinin yükünü omzumuzda hissediyoruz ve ona göre yaşamak zorunda gibiyiz.

GECE
Keşke gece yaşayıp gündüzleri uyusaydık. Ama o zaman gecelerin bir anlamı olmazdı. Gece, sonsuz sükûn, sessizliğin itimadı, sessizliğin verdiği güven duygusu ve yalnızlığın karamelize tadı. Tanrı sensin. Tanrı benim. Gündüzün gürültüsü insanın eseridir ama gecenin sesi tamamen sensin. Senin eserin. Senin dilemediğin hiçbir şey bölemez geceyi. Belki dolunay. Ama ay da takvimidir gecenin ve yol göstericisidir. Pırıl pırıl bir kahve kokusu, bir paket, birkaç paket sigara, biraz şarkı, bu kadar. Ne kadar masrafsız değil mi gece. Zaten o kadar güzel ki, ekstra bir şeye ihtiyaç duymuyor. Hiç anlam veremiyorum, neden uyuyorsunuz ki? Gece uyuyarak harcanmayacak kadar kıymetli. Hoş hepiniz uyumuyorsunuz, ama siz de ne diye uyumuyorsunuz. Hiç. Bir şiir süzülsün kahveyle şenlenmiş gecenin ortasına, sonra orada bayram olsun, orada şenlik.


UYKU EŞİĞİ
Zaman kaybı olarak değerlendirdiğimizde zerre haz etmediğim ancak müthiş bir dinlence eylemi olarak değerlendirdiğimizde bayıldığım uyku. Ciddi anlamda büyük bir zaman kaybı, günün 6-7 saatini sadece yatarak geçen, hiçbir değerlendirme veya tasarruf yapamadığımız zaman dilimi bence. Ancak insana verdiği huzur, bedensel dinlenme bir yana; rüyalar içinde dilediğimiz -bazen de hiç istemediğimiz- dünyada yaşayabilmemiz açısından müthiş, dehşetengiz. Ben kolay uyuyamayan insanlardanım, yatağa yattığım andan itibaren -çok yorgun değilsem eğer- yarım saat içinde ancak uyuyabiliyorum. Hal böyle olunca değişik eylemlerle uykumu getirmeye çalışıyorum. Misal kitap okumak, misal sözlükte boş beleş gezinmek, misal 9GAG’de eserleri incelemek. En az yarım saat yapıyorum bunlardan birini veyahut başka bir şeyi. Kitaba dalabiliyorum bazen, onda da üst sınırım 100 sayfa. Daha fazla okuyamadığımdan değil, devam edersem bitireceğimden. Dönelim konumuza, o uykudan hemen evvel gözlerin kaymaya başladığı sınırın ölçüsünü henüz anlayamadım. Bende çok hızlı gerçekleşiyor, yani o sınıra vardığım anda uyuyuveriyorum. O halde devam edemiyorum yani. Uyku konusunda detaylı araştırma yapmadım, o kısmı araştırınca detaylı bilgiyi veririm. Şimdi bu sınıra yaklaşıldığı anda rüyaya geçiliyor, onu tespit ettim. Etrafımdaki eylemlerin farkında oluyorum ama tepki veremiyorum. Demekki bir uyku durumu var, uyur hale geçiliyor ama dış dünyayı neden algılayabiliyoruz onu da çözemedim. Çok değişik iş yahu, içinden çıkamadım.

KESMEŞEKER - DERS BİTTİ


Ders bitti
Başlıyorum bir şeye başlamamaya,
Biniyorum trenin son vagonuna
Tren nedir dersen: Bir adem icadı,
Dolmak dolmak vagonların rüyası.
Rüya dersen bir gülüş imalı,
Bilinçaltı; çocuk günün yarası
Ateş bastı, bu göz yaşları hepimizin.


Nerdeydin bunca vakit?
Ey vakit, acı çektik çok garip
Senden çok var onlarda
Uğra buraya arada sırada

Ders bitti
Bütün sayılar aslında bir miydi
Sevişmenin bedeli ölmek miydi
Seviş nedir dersen bir coğrafya kitabı
Tüm beden gezginleri mutlaka okumalı.
Mutlak dersen, isim şehir oyunu
F harfinden bir ilimiz yok muydu?
Fi tarihten bu göz yaşları hepimizin.

SABAHATTİN ALİ - KUYUCAKLI YUSUF
Aşağılara bakarsanız görürsünüz, Kürk Mantolu Madonna ilgili özel blog yazmıştım. Daha doğrusu beğendiğim cümleleri alıntılamıştım. Kuyucaklı Yusuf için de yapacaktım ama o kadar içselleştiremedim bu sefer. Birkaç kelimem var sadece, birkaç alıntım bir de. Yusuf adamdır, orospu Muazzez.
  
  • Sanki tabiatta bu anda müstakil hiçbir şey yoktu. Yusuf kendini de bu muazzam ve yekpare geceye yapışık sandı ve korkuyla ürperdi. Islak ellerini yüzünde dolaştırdı. Kirpiklerinden yanaklarına yağmur suları süzülüyordu. Yaptığı hareketler ona hiçbir yere bağlı olmadığının şuurunu verdi. Hatta yavaş yavaş etrafından ne kadar ayrı olduğunu, ne kadar uzak olduğunu hissetmeye başladı. Bir an içinde deminkinin tamamiyle aksi olan bir yalnızlık duygusuyla sarsıldı. ~sf. 75
  • Gökyüzündeki yıldızlardan  çayın dibindeki çakıllara, doğu tarafından kopup gelen bulutlardan batı tarafındaki denize kadar uzanan ve yayılan bu kocaman gecenin içinde, yapayalnızdı. Düşüncelerini hangi istikamete koşturursa koştursun, karşısına kimse çıkmıyordu. Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeye layık bulmuyor; fakat bundan sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu. ~sf. 75-76
  • Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti. Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde memnun olmaya çalışmıştı. Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu. Fakat niçin bu istek bir imkansızlıkla beraber gelmişti? Niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde, fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu? ~sf. 82
  • Halbuki Muazzez'e karşı olan hisleri büsbütün başkaydı. Onu hariçte bir mevcut, yabancı ve başka bir insan olarak düşünmüyor; kendisinin bir parçası, kolu, gözü ve yüreği olarak tasavvur ediyordu. Burada beğenmek veya beğenmemek, sevmek veya sevmemek, hayran olmak veya küçük görmek bahis mevzuu olamazdı. ~sf. 82
  • Madem ki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi. ~sf. 110
  • Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu. ~sf. 146 
KAPANIŞ
Artık dağılalım. Yine gelirim ben. Siz de gelin. Görüşürüz yine. 

11 Haziran 2014 Çarşamba

Glossa #02

- Selam, aşk ateş olmuş şarabımda, saçlarınız sarhoş sevgili okurlar. Hoşgeldiniz. Geceler de sarhoş.

- Her hissin vücudun sisteminde bir karşılığı var mıdır? Bariz örnekler var, mesela utanınca yanakların kızarması, mutlu olunca gülmek, çok üzülünce ağlamak gibi. Ancak her hisse bu karşılığı bulabilir miyiz? Mesela aşkın vücuttaki yansıması nedir? Salak salak gülmek mi? Neden olmasın ki? :) Ama genele vuramayız işte bunu, kimisi de aşık olunca o kadar ciddi olur ki, herhalde dünyası başına yıkıldı dersin. Öyle bir ciddiyet. Sabahattin Ali demiş: "O beni mahzun zannediyordu. Halbuki değildim. Şimdi gülemeyecek kadar mesuttum ve saadetimi ciddiye alıyordum."; ne güzel demiş. Mutluluk ciddiye alınacak bir şey, en azından alınması gereken bir şey. Çünkü o kadar zor ki bulmak gerçek mutluluğu, yok dediğin şeyi baştan yaratırsın da mutluluğu bulamazsın öyle kolay kolay. Bulunca bırakmamak lazım, nadide bir çiçek gibi davranmak, etrafını pamuklarla donatıp onun refahını sağlamak lazım. Hem ömür boyu mutluluk, hem de win-win.

- Ruhumu çekip içimden al ve o ruhun yerine sal kelebekleri. Adı mutluluk olsun bu kelebeklerin. Ruhumu bir kenarda sakla ama. Sonra kelebekleri izleyelim birlikte, günlerce izleyelim, aylarca izleyelim, yıllarca izleyelim. Kelebekler camdan bir vazoya vurur gibi çarptıkça bedenime gülümseyelim. Gülümseme sonsuzluğa ulaşsın, mutluluk da keza. Sanki sabahlar hiç doğmayacakmış gibi izleyelim kelebekleri, titrek bir alevin ışığında. Yıldızlar bir bir parıldasın ve şarkısını söylesin gür çiçekli ormanların. Sonra güneş selamlasın kavuniçi renginde bizi. Kelebekler kalsın, kelebekler sonsuza yaşasın.

- Eylül akşamı, sıcak ama serin de. Yazdan kalmış ama güzü de selamlamış bir eylül akşamı. Güneş batmış, yıldızlar sahnede, ay gökyüzünün öbür ucunda eski dostunu selamlıyor. Küçük kuşlar yuvalarına çekilmiş, kediler uyuyor, köpekler uyuyor. Denizin şırıltısı nerede olsan duyulacak gibi, neşeli. Ateş böcekleri sanki önemli bir haber taşıyan ulak gibi uçuşuyor. Saatler akıyor, deniz duruluyor. Ay tam alnının üstünde, ateş böcekleri saçlarına dolanmış. Uzaktan bir müzik eşlik ediyor tüm güzelliklere. Aslında kimsenin cesaret edemediği kadar güzel bu akşam. Yıldızlar daha güçlü parlıyor, ay gülümsüyor artık. Ateş böcekleri gökyüzüne doğru yükseliyor. Bir meltem esiyor denizi aşarak, deniz kokuyor saçların. Sonra her şey daha da güzel bir hal alıyor artık. Gökyüzünün pembesi önümü ardımı sarmış, az sonra güneş görünüyor. Bütün bir gülümseme kaplıyor yüzünü, parçalanmamış ve masumiyetin canlı örneği gibi. O an bir soğuk çöküyor ama gülümsemen yine dağıtıyor hepsini. Güneş utangaçlığını atıp yarı beline kadar yükseliyor denizin üstünde. Artık gün başladı ve gülümsemen hala çok masum, hala çok güzel, hala parçalanmamış.

- Ne kadar mı güzel, Kadıköy kadar. Elinde yeni tutuşmuş bir sigarayla Haldun Taner'in tam önünden Haydarpaşa'yı izlediğini varsay. O kadar güzel.


- Uyuyamamak insanın en büyük lanetidir, aksi ispatlanamaz. Bir insan uyudukça büyür, bunu bilimsel olarak söylemiyorum. Her rüya bir yaştır, bir yaş sayılır, +1 varsayarsın. Ben 20 yaşındayım şimdi bilindiği kadarıyla. Doğduğum yıldan hesapla 20 diyorlar. 16 yıldır rüya gördüğümü varsayalım, 5840 gün eder. 20 gününü uyumamış olsam; 5820 rüya. 5820 YAŞ. Bunun istediğin kadarını unut, sil ya da, görmemiş say. 2910 eder. İşte bu gerçek yaşım. Rüyaların kadar yaşar, rüyaların kadar yaşlanırsın.

- Besaş'tan o kadar güzel ekmek kokusu geliyor ki, bir kalıp tereyağı alıp kapısına dayanmak istiyorum. Biraz da tuz serpersem üstüne, 5 yaşına dönüveririm. Dedemin 1050 Konutlar'daki mavi boyalı evine dönerim. İğde ağacının altına dönerim. Mis gibi kokular içinde lezzetlerin en güzeli belki. Çabuk geçti be yıllar. Masumiyetimizi de kaybettik, düşüncelerimizi de kirlettik. Dünya kirlendikçe biz de kirlendik. Veyahut şöyle diyeyim, büyüdükçe dünyanın kirine bulandık. Artık çok yapay ve çok üstünkörü her şey. Sevmek kutsalımız kaldı, bunu ne kadar değerlendirebiliriz, bunun üstünde durmak lazım artık.

- "Bir gece öyle bir gel ki, dağıtarak saçlarını. Güzelsin, öyle güzel. Bir eylül akşamında yanıma gel."

- Sanki her şeyi burada öylece bırakıp gidiverecekmişim gibi, her şeyi kendi haline bırakıp giderim gibi. Bu gökyüzünü bırakırmışım, bu yıldızlara küsermişim gibi. Küsmem ki, bırakmam ki. Neden bırakayım? Benim olan, bu dünya üzerinde bana düşen güzelliğin bir parçası değil mi bu gökyüzü, bu yıldızlar? Kesinlikle öyle. Gitmem öyleyse.

- Günlerim o kadar güzel geçiyor ki, ciddi anlamda bir sıkıntı olduğunu düşünmeye başladım. Yani yok hiç sitemim, valla çok mutluyum da; alışık değilim yıllardır bu kadar güzel geçen zamana. Her şey o kadar yerli yerinde, sistematik ve huzur verici ki; ortalama bir insanın isteyebileceği bir seviyedeyim. Mümkünse ömür boyu böyle yaşamak istiyorum, mümkün değilse de ömrümün büyük kısmını böyle geçirmek istiyorum. Bakalım, olacak, gayet güzel olacak. Yarınlara umutla bakıyorum, gülümseyerek bakıyorum.

- "Raif ben şimdi gidiyorum ama ne zaman çağırırsan gelirim." Gidiyorum şimdilik, geleceğim ama, söz.

Blog Arşivi